” Mórrensenos os espías”. Jacobo Otero Moraña

Este ano está a pasar de todo, e a inmensa maioría do que sucede, non é bo. Por cuestións persoais o meu reloxo empezou a virar de forma distinta en 2019, pero iso nin moito menos facíase extensivo aos demais. Por desgraza, chegou esta maldita pandemia e nada foi o mesmo( xa veremos se volve selo). O caso é que para a maioría,mal que ben, os cambios van marcar unha liña que nos permite diferenciar o “antes” e o “despois”. Pero para outros esa opción deixou de existir. Fóronse, así que o único que permanece é o recordo. Xa sexa porque lles coñecemos en persoa ou a través das súas
obras, temos como tarefa non permitir que desaparezan do todo. E é por iso que hoxe sigo coas homenaxes. Na última semana fóronse dous xenios. Un mestre do cómic,(hoxe han rebautizado como “novela gráfica”). Falo do gran Richard Corben. Artista orixinal que foi capaz de revolucionar o xénero coas súas innovacións. Os gravados parecían ás veces fotos,e é que algo de @dicha técnica coábase na súa produción. Tiven nas miñas mans as súas sagas “ underground”así como a triloxía do seu personaxe máis universal. DEAN. Unha xoia do xénero fantástico onde non faltaba ese deixe provocador que nos oitenta rozaba o puramente pornográfico. En calquera caso. Inesquecible. Claro. Un pensa que esas persoas non envellecen nunca, pero resulta que Corben tiña xa oitenta anos. E entre a idade e as circunstancias, decidiu partir cara a ese universo paralelo onde tal vez sexa de novo o heroe hercúleo que rescata a doncelas voluptuosas.

Antes que el, e con noventa cumpridos, fóisenos tamén Sexan Connery. O primeiro 007. Un personaxe menos escandaloso que o anterior, pero que tamén se fixo famoso por estar sempre rodeado de belezas máis que sensuais. Agora ben, o gran actor escocés era moito máis que iso. Soubo
reinventarse e sacar partido á súa madurez regalándonos interpretacións máis que memorables. Proba diso é que unha vez irrompía en pantalla, o seu carisma destacaba de tal maneira, que calquera dos seus compañeiros de repartición quedaba desde entón semieclipsado nun segundo plano. E a pesar diso, a idade non perdoa. No seu caso non lle matou o “bicho”senón o alzheimer. Triste final para alguén que se pasou a vida estudando guións. Tampouco importa se nese punto xa non sabía quen era. Nós non lle
esqueceremos.
Como tampouco podo esquecer a outro espía, este real, que o domingo realizou o seu último servizo.
David John Moore Cornwell, máis coñecido polo pseudónimo que lle fixo mundialmente coñecido: John Le Carré. Un dos autores, xunto a Graham Greene e Len Deighton que máis influíron na miña traxectoria. Dos tres só o último segue con vida, aínda que conta xa noventa e un anos. Comecei a lerlles desde moi novo, e debo dicir que me engancharon as súas historias de espías. Aínda que a diferenza do Bond que tan ben representaba Connery, as personaxes destes outros británicos son sempre antihéroes, e por que non dicilo, perdedores. Precisamente é esa característica a que lles
converte en especiais. Tanto, que un non dubida en identificarse con eles antes que co tipo que sempre se desenvolve en ambientes glamurosos. Quizá ambos conseguen o seu obxectivo, que non é outro que salvar ao mundo frustrando o plan dos malos. Pero mentres Bond segue sendo o mesmo frívolo de sempre, os “ Fowler”,” Samson” ou “Smiley”perden máis do que gañan. Porque para eles non todo vale. Non renuncian á súa “conciencia” como tampouco o fixeron os seus creadores, a pesar de que topen con falsos amigos, xefes desagradables ou esposas infieis.
Curiosamente, as vidas de Greene e Le Carré están marcadas pola súa relación cun tipo ao que ambos coñeceron e que decidiu os seus respectivos futuros. Kim Philby. O verdadeiro “topo” que os soviéticos infiltraran nos Servizos de Intelixencia Británicos. Greene ata foi o seu amigo, e tal vez
por iso non quixo delatarlle (a todos vénnos á cabeza un malote íntimo). En canto a Le Carré, a deserción de axente dobre, puxo fin á súa etapa no MI6 e abriulle definitivamente as portas ao mundo da creación literaria.

Así que xa ven. Ás veces, de circunstancias en aparencia desagradables xorde unha gran oportunidade. Pasas dunha vida anodina a outra onde o éxito marca o teu horizonte. Agora ben, un día todo acábase. E é conveniente que non o esquezamos.
Que estas liñas sirvan para lembrar a toda a boa xente que nos deixou ao longo deste 2020. Famosos ou non. Coñecidos ou descoñecidos, pero en esencia, seres humanos.