Nun dos parágrafos da única obra latina exclusivamente consagrada aos anciáns escrita por un dos personaxes máis famosos e controvertidos da antigüidade, o romano Cicerón, afírmase que “as cousas grandes non se fan coas forzas, ou a rapidez, ou axilidade do corpo, senón mediante o consello, a autoridade e a opinión. Cousas das que a vellez non só non está orfa senón que mesmo adoita acrecentalas”.
A maioría dos argumentos que forman parte do clásico escrito ciceroniano tratan de manter a dignidade dos anciáns, pois os romanos criticaron a individuos, non un período da vida, e salvagardaron a complexidade, as
contradicións e a ambiguedad da vellez, as súas miserias e a súa grandeza. “Sen dúbida os que se queixan da vellez non son moi razoables; o que é sensato sabe aceptar de bo grado todas as idades da vida”.
Para algunhas persoas os vellos son pesados, ansiosos, iracundos e difíciles. Se nos empeñamos, son tamén avariciosos, pero estes son fallos dos costumes, non da vellez. Con todo todos estes inconvenientes se dulcifican
con boa educación e bos costumes. O autor recoñece que “a vellez me resulta lixeira e non só non me molesta senón que é, mesmo, agradable”.
A vellez significa a proximidade da morte xa que se non imos ser inmortais, é desexable, polo menos que o home deixe de existir ao seu debido tempo. Non obstante isto non é impedimento para que moitos anciáns prefiran plantar árbores que aproveitarán a seguinte xeración. Pois non hai ninguén tan vello que pense que non pode vivir aínda un ano máis; pero estes dedícanse a cousas das que saben que non se van a beneficiar en absoluto.
