“Dialogando con García Lorca”.Manuel Dominguez III

30 Novembro 2020


Decátome que Lorca está en Compostela, na Alameda, concretamente na Caballeira de Santa Susana, baixando as escaleiras, fronte o monumento á gran poetisa Rosalía de Castro.
O escultor Alberto de la Vega deulle vida.
Timidamente achégome a Lorca, non se como comezar, nótame que estou a tremer, o comeza o dialogo.
Manuel teño unha grata sorpresa para ti, sei que es moi orgullo do teu apelido, firmas Domínguez III, non por soberbia senón por arraigamento familiar.
Sabes como se chama o meu profesor?
Martin Domínguez e teño un amigo, ao que eu chamo “o rapaz” José María Domínguez, un bo estudante de dereito, chámolle o rapaz polo seu eterno sorriso infantil.
Grazas,quero dicirche como novidade que descoñeces, a antiga escultura de Monteros Ríos xa non está na praza do Obradoiro trasladárona á praza de Mazarelos , fronte a facultade de Filosofía.
Eu adoito escribir no idioma de Cervantes, agás se a temática toca a miña alma galega.
El dime,“A medida en que a poesía en castelán fáiseme profesional sinto dentro de min que a poesía galega estáseme facendo vocacional”.
Quero que saibas que eu admiro a beleza do simple, a gratitude, quero dicir con isto que admiro o pequeno poema que lle fixeches á modista Pilar, por darlle unhas fiadas ao teu pantalón.
“Non quere ser tea de seda
Que quere ser tea de retal,
Que o pobo é a que quere,
A que quere facer voar.”
Visitaches Bonaval cando era un Hospicio.
E dis ” todas as caras son dolorosamente tristes, é horrible un hospicio con aires de deshabitado e con esta infancia raquítica e dolorosa. Pon no corazón un desexo tremendo de chorar” .
Alí visitaches o sepulcro da nosa querida Rosalía, admiraches, admiramos a estraña escaleira en caracol, alí en silencio depositaches unhas camelias brancas,
“ Chove en Santiago
Meu doce amor
Camelia branca do ar
Brilla entremecido ou sol” .
Tamén eu fun render homenaxe á nosa insigne poetisa.
Hoxe Bonaval xa non é un escuro e negro Hospicio, é un belo museo onde tamén descansan os restos de Castelao .
“ao chegar a Galicia, sentín poeta da alta herba, da choiva alta e pausada. Sentín poeta galego e unha imperiosa necesidade de facer versos, o seu cantar obrígome a estudar a Galicia, e o seu idioma”
Arturo Cadrado lémbranos que en abril do 36 García Lorca chega a afirmar aos seus amigos que as maiores emocións da súa vida como autor teatral foron as representacións de Vodas de sangue en Buenos Aires e a actuación da Quintana.
O ceo píntase de gris, quedamos citados para unha próxima no bar Viño, Praza Mazarelos , rua dúas Gramáticos, pero antes paso polo monumento a Rosalía que teño en fronte, alí tamén deixo unha camelia branca.
Non marcho sen antes agradecer a Henrique Alvarellos a súa colaboración.

Outros artigos

“No cárcere” – Xulio Xiz

Como membro dunha sociedade democrática, con poderes básicos, forzas executoras, leis que marcan reglas de xogo, presunta igualdade de oportunidades e plena integración en Europa, calquera de nós corre perigo de pechar os ollos e coidar que vive nun mundo camiño da...

+

“Toda la noche remando…”. José Castro López

Es difícil saber si la derrota de los partidos independentistas catalanes generó en susdirigentes, además de decepción, más frustración que reflexión, pero ese veredicto delas urnas evoca el dicho popular “toda la noche remando para morir en la orilla”.Después de...

+

“Centro Empresarial da Construción” – José Manuel Pena

A construción, como o resto de actividades laborais, é fundamental para o crecemento económico e social de calquera sociedade. No ano 2003 naceu, na comarca do Barbanza, o Centro Empresarial da Construción, co obxectivo primordial de unir, defender e dignificar ao...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Sociedades y relaciones liquidas”. José Antonio Constenla

“Sociedades y relaciones liquidas”. José Antonio Constenla

Nuestros abuelos se casaban y su matrimonio era de por vida. El tiempo deduración de las relaciones de nuestros padres superan con mucho lasnuestras. 7 de cada 10 matrimonios en España terminan en divorcio y duranpoco más de 16 años, Aun así, según el CIS nos encanta...