“O mar que nos leva”. Antón Luaces

14 Setembro 2020

O mar que ten nomes galegos para localizar praias e caladoiros que nen siquera figuraban nas vellas cartas marítimas, o inmenso mar de Gran Sol, e o non menos inmenso mar de Terranova -que nunca foron galegos malia ser o galego o idioma neles máis utilizado polos que alí traballaban e aínda traballan- está arrumbando a mariñeiros e barcos que levan anos dando sentido a esas augas que testemuñan a existenza de especies como a pescada, o rape, o langostino, a cigala, o bacallao, o eglefino, a maruca e un longo etcétera. Para esas embarcacións e os seus tripulantes semella que remata o tempo de estadía aló. Esgótase a licenza de permanencia e non podes botar man da túa condición de Estado membro da Unión Europea para alegar dereitos. Remata o conto.
Trinta e catro anos despois da entrada de España na daquela Comunidade Económica Europea, hoxendía Unión Europea, remata ou está a piques rematar unha historia que comezou a escribirse coa gran alpurnada das capturas que a frota española realizaba en augas comunitarias. Daquela inmensa mentira, estas cotas cada vez máis reducidas para os barcos de pavillón español nos últimos quince anos.  
Esquecemos fácilmente. E irlandeses, británicos e franceses esquecen tamén  que foi grazas ós barcos galegos, bascos e portugueses ca súa propia industria pesqueira local soubo o que era pescar non para consumo de seu senon para negociar: vender o capturado a países como España -un dos maiores consumidores de peixe- como consecuencia de aplicarlle en augas internacionais as máximas restriccións de xeito que o que España pescaba non lle chegara nen para comezar a falar de pesqueiras. E agora, Gran Sol e augas de NAFO pechan case que todas as posibilidades ós que teñen dereitos de pesca por unha ¿simple? cuestión de gas ou petròleo cando non de metais que reclama a industria mundial para seguir a fabricar elementos indispensables para a comunicación satelitaria. 
Aquel mar que nos levaba dende moi novos a exercer tarefas de chou para, a partir de aquí, comezar a gradar os fondos mariños cos aparellos de arrastre e facernos mariñeiros de cuberta, contramestres e patróns, é agora o principal enimigo dos que lle puxeron nome, dos que cantaban e falaban galego, dos que tocaban a gaita pola fonía do barco, dos que bailaban ao son que tocaban as patrulleiras de Irlanda, do Reino Unido, de Francia, sempre máis decididas a non xustificar o que capturaban os buques galegos nas súas augas que a atender as demandas dos galegos polo que barcos irlandes, británicos e franceses facian con artes prohibidas en augas do caladoiro nacional Cantábrico Noroeste. Aquel mar que nos levaba, devólvenos agora a terra, ao amarre indefinido, ao medo ó futuro inmediato, a seguir a pagar amarres á Autoridade Portuaria que non ten consideración do prexuizo que causa con esta medida.
Aquel mar que nos levaba tráenos agora á incerteza dun futuro a curto prazo de tempo. Pero en Bruselas, en Madrid, en Santiago de Compostela, seica vai chover e os incendios forestais irán a menos. No mar non hai lumes, por máis que os homes e mulleres que aínda viven del estean que ferven pensando en que vai ser deles e dos seus cando os traballos de localización submariña de bolsas de combustible ou minas de metais máis preciosos aínda que o ouro líquido sexan realidade.  

NAFO

Outros artigos

“Día das Letras Galegas 2025”. Manuel Dominguez

Andrés do Barro, cantante, compositor de soul galego, grandes éxitos dende 1975 onde as linguas do Estado foron confinadas, censuradas, ata acadar o primeiro posto nas listas dos discos máis vendidos en España tres veces seguidas: primeiro en 1969 con O trem , logo en...

+

“O Barbanza: Cinco anos de xornalismo independente”

Hai cinco anos, en maio do 2019 nacía na súa edición dixital obarbanza.gal e uns días despois na de papel O Barbanza, sempre en galego e baixo a cobertura do Grupo Código Cero Comunicación. Dicíamos daquela que eramos un grupo de profesionais decididos a aventurarnos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión