“Vivir do conto”. Por Antón Luaces

Non é esta a primeira vez -e desgraciadamente tampouco será a última- que nos ocupamos aquí da función e a necesidade da existencia de reservas mariñas. Galicia tiña -descoñezo xa entre tantas ” reviravoltas” se aínda ten- unha reserva mariña en augas de Lira (Carnota) que se proxectaba estender ata as inmediacións do cabo Fisterra -algo que non se fixo-, que se expuxo en augas de Cedeira -que satisfixo inicialmente aos profesionais de péscaa pero que a ninguén, salvo honrosas excepcións, convenceu- e que, cun mínimo de axuda, ampliaríase aínda máis na área de Burela.

Foi un “xogo revolto”, como no caso dos dos nenos. Foi un ” falar por non estaren calados”. Foi un querer saír na foto ou un facerse ver polo “que dirán”, porque o certo é que non só non houbo ampliacións territoriais senón que o pouco que se logrou en Lira comeullo o diaño e os primeiros pasos dados en augas cedeirenses foise “polo mar abaixo”. Moito desexo de mellorar, moi boas palabras por parte da Consellería do Mar, para ao final producirse esporádicas entradas de barcos non autorizados na reserva, exporse a insuficiencia económica -a Xunta non contribuíu na medida que se acordou- e todos os bos desexos quedaron nun van intento de reportaxe videográfico e algunha que outra referencia nos medios escritos. Galicia non está polo labor, non quere reservas mariñas, opta pola pesca olímpica e o sálvese quen poida.

Esta é a pura realidade. Aqui podiamos contribuír decisivamente ao fomento desas reservas para que estas constituísense co tempo na verdadeira fonte nutricia ou subministradora para rexenerar especies e que estas puidesen ser capturadas nun sistema de coxestión que podería dar os seus bos resultados; pero vese que o noso é máis a dinamita, a nocturnidade e o escalo para gañar un diñeiro fácil que logo gastaremos na adwuicisión de aparatosos coches de última xeración cos que desprazarnos cen metros -desde a casa ao porto e do porto á casa- para demostrar á veciñanza que somos o ” number one” da sardiña, do xurelo, da xarda, do bonito e, se é posible, da anchoa. Todo iso para, definitivamente, roubarse os uns aos outros en materia de topes e de descargas ilegais.

En España existen actualmente un total de once reservas mariñas que integran a rede nacional. Oito destas reservas están en augas andaluzas e as tres restantes en augas canarias. En próximas datas concretarase a número doce; pero teña por seguro, lector, que non será galega. A pesar de que, oficialmente, todos recoñecemos que a reserva mariña é un exemplo de xestión adecuada para a conservación e rexeneración das especies de peixes da nosa escasa plataforma continental.

Pois nada, que todo continúe como ata o de agora. Os meus netos comerán pescado de acuicultura. É o que nos merecemos.