Hoxe tiña pensado falarlles sobre emigración, pero miren por onde que a realidade se empeña en traernos outra serie de cuestións que considero ineludibles, de maneira que trataremos o asunto do Rey Emérito. Parto dunha base que debe quedar moi clara. Eu non son nin fun nunca borbónico. É máis, en varios debates con sisudos historiadores sempre mantiven unha liña que manteño máis aló de cal sexa a situación. Desde o momento en que Pedro I foi asasinado en Montiel, dando acceso ao trono ao seu medio irmán Enrique(o primeiro dos Trastámara), a liña de sucesión quedou viciada. Vale que logo a dinastía afianzouse no poder nos dous principais reinos do que hoxe é o noso país, tanto en Castela como en Aragón, pero unha cousa non quita a outra. Que logo a liña sucesoria fose continuando a través daquilo que no seu día se chamou “razón de estado”, traendo reis foráneos ou autóctonos, e ata algunha aberración por moita dispensa papal que mediase polo medio,é algo que agora dificilmente pódese endereitar.
Son por iso republicano? Tampouco. Considérome un liberal, máis na liña que no seu día representou Don Práxedes Mateo Sagasta que na deses “ neo” que tan mala prensa xeran. Polo mesmo sinto un gran respecto por prohombres como Don Miguel de Unamuno e Don José Ortega e
Gasset, e por iso, cando me falan de cambio de réxime, vénme á cabeza a frase do noso máis ilustre e universal pensador:”Non era iso”.
E é que os sistemas de goberno non son bos nin malos. Mellores nin peores, senón o que deciden aqueles que ostentan a capacidade executiva en determinado momento. Foi precisamente un rei, Alfonso XIII, quen concedeu o título de cidade ao noso pobo alá por 1906. O mesmo ano en que naceron os meus dous avós(paterno e materno),a Estrela Galicia e en que ao avó do emérito quixérono facer saltar polo aire o mesmo día da súa voda. Pois ben, cando o monarca partiu ao exilio, ninguén revogou o título a Ribeira. E cando en 2006, Juan Carlos I visitounos con motivo do centenario, non cabía un alfinete nas rúas para darlle a benvida. Ollo,eu non estaba. De feito só vin unha vez de preto ao monarca, e foi durante o Gran Premio de Motociclismo de Valencia, xusto o ano que Jorge Lorenzo levou o campionato. Ese día , moitos dos que hoxe lle dan as costas, apiñábanse para saír ben na foto xunto á súa “ campechana maxestade”.
E é que iso é o que adoita pasar cos ídolos caídos. Tan pronto pintan bastos, ninguén lembra o bo, senón que se regodean en todo aquilo que está mal,e que non serei eu quen negue nin pretenda ocultar. Pero da mesma maneira na que a outros personaxes rínselle as golferías, nunca entenderei que estas sexan motivo de chanza ou escarnio en función da situación. Ao meu pódeme gustar moito a música de Sabina e de Enrique Urquijo, pero non por iso direi que son(ou foron) un dechado de virtude. Trátase de ser obxectivo. Punto.
Porque aquí o que xa parece que está en xogo non é se este señor foi un eterno neno caprichoso, senón unha operación de desquite que orquestrada desde parte das institucións, pretenden levarnos a unha ruptura sen importar o detalle de que moitas veces os fillos non son culpables nin responsables daquilo que fixeron os seus proxenitores. Virtude e defectos non se transmiten nos xenes. Outras cousas, si.
Imos caer nese xogo? Cada cal saberá. No que a quen lles fala respecta, non vou participar en defenestracións nin guillotinazos. Tampouco aplaudirei exilios nin favorecerei indultos. O que debemos ter claro é que en momentos así, hai que ter a cabeza fría. Pola contra un pode verse tentado a facer comentarios sarcásticos que molestarán sen dúbida a quen segue determinada liña. Lembrarlles que nas eleccións de 1917 en Rusia, os candidatos socialdemócratas gañaron por trece millóns de votos aos bolxeviques(proporción moi similar á que hoxe separa aos socios de goberno no noso país). Pero entón Lenin negouse a recoñecer os resultados e moito menos, a abandonar o poder. No caso de que en breve liquiden a monarquía, Que virá despois? Un asalto ao Palacio de Inverno ou unha Noite dos Coitelos Longos?…e é que xa sabemos que o dos “ mencheviques” e “bolxeviques”, por máis que se chamen irmáns, nunca acabou ben.
