Outros tempos. Por Xosé Manuel Pena

23 Xullo 2020

Os que nacemos na aldea ou no pobo, nos anos sesenta, non podemos esquecernos da realidade que vivimos. Realidade común á maioría dos veciños, pois apenas había desigualdades. Non tiñamos iluminación pública, o peor era na época invernal, pois para chegar a casa de noite tiñamos que andar polo centro da calzada senón queriamos darnos de bruzos con algún poste do tendido eléctrico ou do servizo telefónico.

Na maioría da casas non había televisión, con sorte, só a vella radio para poder escoitar música, algunha que outra radionovela ou decatarnos das noticias oficiais do réxime. O cuarto de baño era un artigo de luxo e ao alcance duns poucos. O retrete atopábase fóra das vivendas, o peor era utilizalo no inverno cos días de forte vento e intensas choivas. Para unha ducha ou un baño había que achegarse ao río de lavar a roupa ou ben dentro de casa nunha palangana.

A tenda da aldea, era como un gran bazar chinés, albergaba todo tipo de produtos, utensilios e artigos para o uso cotián. Alí podías comprar pan, carne, peixe, unha chave de parafusos, unha camiseta, uns folios, unha lanterna e mesmo recoller o correo. Era un lugar obrigado, case diariamente, para moitas persoas que tiñan familiares traballando no estranxeiro por se recibían algunha carta ou un xiro postal.

A maior parte dos veciños compaxinaban o traballo no campo coas faenas pesqueiras. Aínda que o diñeiro escaseaba, nunca había falta de comida porque case todo se cultivaba nas propias leiras e ademais existía o costume do trueque.

A veciñanza e a solidariedade era algo instaurado na natureza dos veciños. De día as casas coas portas abertas, sen portais nin muros daban a benvida a calquera que buscaba compañía, unha conversación ou unha colaboración para calquera traballo comunitario. Eran outros tempos.

Outros artigos

“Celebrando a Rosalía de Castro”. Antía Pereira

“Celebrando a Rosalía e o seu día celebramos o que nos une, o que nos representa e o que nos move. Poucas figuras concitan ó seu redor a unanimidade que convoca Rosalía. E iso en boa medida porque ela soubo tocar as cordas, unha a unha, aínda que fose de distinto...

+

“Reto astrolabio”. Alberto Barciela

El mar merece respeto, aun así reclama y admite audacias, quizás motivadas por el horizonte casi infinito. El ser humano, en la búsqueda de sí mismo, de completar inquietudes y afanes, de responder a su curiosidad, acepta con gusto el reto de los nuevos rumbos,...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Paz e despois gloria”. Luís Celeiro

“Paz e despois gloria”. Luís Celeiro

Eles tamén ganaron, aínda que desta vez, como noutras ocasións, houbo perdedoresagochados detrás do parapeto da verborrea ou dese inmenso muro de silencio. Taménhoubo quen, con tristura e desacougo, admitiu a derrota e parece que está en disposiciónde intentalo...