Xico de Carinho e o seu libro-disco Na harmónica centran unha nova conversa na Casa-Museo de Dieste

19 Febreiro 2020

Prosegue o ciclo Conversas na de Dieste, arredor da cultura galega e das grandes contribucións dos autores rianxeiros (poñendo o foco no autor de Dos arquivos do trasno, pero tamén en todo o que xirou e segue xirando arredor del), logo da cita do 23 de xaneiro e do faladoiro-concerto organizado arredor do piano que foi propiedade do escritor, Ortiz & Cusso de comezos do século XX, e que constitúe unha das grandes xoias ca Casa-Museo recentemente remodelada. A nova cita das Conversas será este xoves 20 ás 20.30 horas, novamente na residencia do escritor e co libro-disco Na harmónica de Xico de Carinho (Quico Peña Villar) como protagonista.

Desta volta, a conversa vén da man da Asociación Cultural Bubela de Abuín coa colaboración do Concello de Rianxo e do proxecto da Uned Senior.

Na presentación de Na harmónicaintervirán o propio Xico de Carinho, Manolo Cespón, José Nine, Alba María, Os Quinquilláns, Helena de Alfonso, José Lara Gruñeiro e José Luís do Pico Orjais, quen xa foi un dos participantes na anterior xuntanza na de Dieste.

Para quen no o saiba, Xico de Carinho, é un dos grandes artífices da posta en valor da tradición musical galego-portuguesa, un labor incansábel que se remonta á década dos sesenta e que, polo camiño, foi deixando incontábeis colaboracións cos músicos máis representativos de ámbalas beiras do río Miño. Este máis que destacábel traballo, musical e cultural, relativo aos escenarios pero tamén aos fíos de irmandade que nos unen aos galegos e aos portugueses, culmina este ano 2020 coa publicación do que sería o seu primeiro disco como solista, que será o que se presente este xoves 20 en Rianxo, ao abeiro da colección de libros-CD da Central Folque.

Outros artigos

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Oporto”. Alberto Barciela

“Oporto”. Alberto Barciela

Oporto puede seguirse en el sentido serpenteante de un río, o en la vertical de un océano, ascenderse o descenderse por meandros encajados en calles que a veces semejan acantilados, que siempre se precipitan hacia agua, una urbe universal cerca del tiempo que le tocó...