Son xente normal e corrente. Moitos teñen familia e un bo traballo. Están ben relacionados e integrados na vida da comunidade. Son depredadores e agresores sexuais. Algúns se aproveitan da súa posición de poder para someter ás vítimas, buscando e atopando a complicidade dun armazón social afeito mirar para outro lado.
Quen non coñece algún caso de vítimas de agresións sexuais? Na infancia, na mocidade ou na idade adulta, foron e son centenares as persoas que sufriron este tipo de atentados contra a liberdade sexual e a integridade física e psíquica de inocentes.
Demasiadas persoas levan anos loitando, en silencio, contra as consecuencias provocadas por eses depredadores sen escrúpulos. Algunhas, ao longo do tempo, adquiren a forza suficiente para denunciar publicamente ou xudicialmente eses pesadelos a pesar da dificultade en demostrar moitas desas agresións e violacións.
No propio ámbito familiar, nos colexios ou facultades universitarias, en complexos deportivos, no lecer nocturno, dentro da propia Igrexa, nos centros de traballo e en tanto e tantos outros lugares que serviron de escenario macabro destas prácticas indecentes, aberrantes e inhumanas.
Hai algúns anos unha gran parte da sociedade eramos cómplices, co noso silencio, de moitas desas atrocidades. As vítimas tiñan que interiorizar e xustificar a agresión ao mesmo tempo que asumir as consecuencias, mintas que os verdugos continuaban paseándose libremente pola xungla humana en busca de máis inocentes indefensos.
