“Unha cheminea na Pedra Pateira”. Antón Luaces

17 Outubro 2020

Alédame a nova de que Conservas Cerqueira, malia abandonar Riveira, queda no Barbanza. Váise, sí, a perto de 30 quilómetros de distancia, a terras de Rianxo no polígono industrial de Té, para ocupar aquí aproximadamente o 15% da extensión deste parque empresarial que medra constantemente (para satisfacción de todos). Pero a mi , que queren que lles diga, a nova prodúceme unha certa desazón porque, a carón da conserveira ribeirense botei cos amigos algún partido de fútbol, aprendín a andar en bicicleta, aprendín a nadar “chupando” (é dicir, guindándome ao mar de cabeza, porque en Riveira iso era “chupar”) dende a rambla da fábrica na que atracaban dornas, botes de toda caste e motoras. Aprendín o que era carenar as dornas, tintar os aparellos nos píos do aolmacén dos de Sofía, aprendín a xogar á villa e anotar os lulos, aprendín a rachar -facer rachas- os pións dos outros (do mesmo xeito que o facían cos meus os contrarios sempre amigos. E, todo hai que dicilo, tamén soñei que algún día podería escalar a cheminea da factoría conserveira, posiblemente a máis alta de toda contorna. Un verdadeiro símbolo do poderío conserveiro dunha cidade, Riveira, recén estreada coma tal porque Cerqueira naceu como industria no ano 1942. Pero nunca, nunca, tal cousa pasou aínda que sempre estiven a súa sombra: a casa familiar, a escasos cen metros; o colexio dos irmáns Bernardo e Ramón González Mariño; a tenda da señora Oliva, a panadaría de José Castelao e a súa dona Palmira que vendían pan de molete que os autobuses da empresa “Celta” traían polo mediodía de Santiago, o tenderete -daquela dicían en Riveira que eran os títeres- que durante semanas permanecía en pe coa parede do vello almacén de Sofía coma pano de fondo e os restos da un pouco menos vella fonte seca de Bandaurrío e un escenario no que facía filigranas “la pequeña Pinki” (con vinte ou trinta persoas sentadas nas banquetas que traían das súas casas para seguir as evolucións dos artistas naquela especie de teatro-circo que non cobraba entrada pero sí agradecía un óbolo.. Todo isto con recendos de mar e o tac-tac dos motores HMR das embarcacións que viñan cara a lonxa a vender as súas capturas. E a gran cheminea, mudo testemuño dunha historia hoxendía octoxenaria, que escoitaba os chíos das carrulas e os contos de Juan “O Marqués”, deus entronizado nas festas do antroido inigualable de Riveira, e os avisos de enterro e funeral que Maruja espallaba rúa adiante ata que as campás da igrexa de sempre tocaban a morto coa mestría que lles imprimía Albino, o sancristán de toda a vida abeirando a don Juan (Perreras) e don José (o de Artes) sacerdotes da mesma igrexa en tempoo pouco doados. 

Bandourrío e o Touro. Arquivo joferpa. www.riveira.eu

É ben certo que a fábrica riveirense pasou por moi diversas circunstancias do todo á nada. Pero sempre vin esperanza en aqueles que, dende Vigo (onde a sociedade mantén a súa sede social) tomaban decisións para que a industria seguira en pé, desputando con Briz, Valeiras,  Abadiño, Canucho -todos na mesma cidade- os primeiros postos na aceptación dos seus produtos conserveiros. Váise de Ribeira a Rianxo cuns resultados en 2019 de máis de 5’5 millóns de euros; 149 empregados, algo máis de 45 millóns de euros en vendas e un activo total 35.5 millóns de euros e unha facturación de arredor de 44 millóns de euros (anual de 2,5 millóns).
A Pedra Pateira, con milleiros de historias de mar deixou de existir como praia na que a cheminea de Cerqueira se debuxaba cada día para que na vella taberna das Caseiras se falara do orco e dos Mariños de Sálvora que gardaban a traxedia do Santa Isabel, cuxos restos aínda adornaban nos anos 50 do século pasado algunhas casas viciñas da conserveira. 
Todo conclúe. Cerqueira rexurde, sen embargo, como empresa conserveira, no polígono industrial rianxeiro de Té,  nome de río que leva esperanza de futuro para esta comarca barbanzana á que tanto cantara dende Xuño aquel antigo profesor e excelente escritor e historiador que foi don Carlos García Bayón.
Longa vida. A conservarse.

Outros artigos

“José María Barreiro, 86 años de luz y amistad”. Alberto Barciela

Hoy cumple 86 años José María Barreiro, el pintor de la Galicia más colorista, un artista capaz de convertir la luz en emoción y de encontrar en los paisajes, en las gentes y en la vida motivos para crear belleza. Pero, por encima de su extraordinario talento, para mí...

+

Declarado un incendio nun inmoble da parroquia ribeirense de Olveira

Interveñen de urxencia nun incendio declarado nunha vivenda na parroquia de Olveira, en Ribeira Bombeiros Ribeira Un operativo conxunto de emerxencias mobilizouse na parroquia de Olveira, no termo municipal de Ribeira, tras declararse un incendio no interior dun...

+

“La violencia no cabe en A Coruña”. José Castro López

El poeta ourensano Alberto García Ferreiro, contemporáneo de Curros y Pondal, era unadmirador de A Coruña a la que dedicó el poema “Ben te vin” en el que resalta labelleza de la ciudad que pone a nivel del Paraíso celestial después de pedir a San Pedroque no escuche...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Libros para salir al mundo” – José Antonio Constenla

“Libros para salir al mundo” – José Antonio Constenla

Cuando un autor te deja tan buen recuerdo con sus obras anteriores, uno siempre está dispuesto a seguir leyéndolo. Esto es lo que me pasa a mí con Juan Pedro Delgado Espada, a quien sigo desde aquel Mosquetero del Rey. Ahora he vuelto a disfrutar mucho con sus dos...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.