“Por favor no llores” – Manuel Domínguez

01 Xuño 2026

Por favor no llores, me vas hacer llorar a mí.

A pesar de todo quiero a mi madre, la comprendo, ella podía haberme tirado por el váter, echarme a un contendor, o como Moisés una cuna de mimbre y dejarme en el rio.

Pero no, con dolor, y supongo que con mucho dolor me dejo en este orfelinato.

Breves, lejanos recuerdo de infancia.

Desde que fui adoptado, no siento la palabra como tal, me siento hijo de mi padre y mi madre, lo tengo tan asumido que te contare.

Un día llego la vecina, estábamos en el pórtico de casa, y la vecina dice a mi madre, como crece el niño, ojos azul cielo.

Si, seré alto como mi padre, y los ojos son de mi madre.

Tanto había asumido que ellos eran mis padres, que inconscientemente así respondí, alto como mi padre y ojos azul cielo como mi madre, no hay más.

Los niños a veces son crueles y en la escuela un niño dijo que yo no era hijo de mis padres era adoptado, eso fue hace años, llegue a casa llorando.

Mami me tomo en su regazo, me apretó contra su pecho, senti el calor del amor, y entre beso y beso me dijo.

Unos niños nacen bajo el corazón de la madre, tú naciste en mi corazón.

La madre que me trajo al mundo me abandono, entiendo sus razones, me dio la vida, la vida y una familia ejemplar, un padre y una madre como no puede haber otros.

Soy feliz y no siento razones para perdonar a mi madre, sino decir, gracias madre, por no tírame a las cloacas.

He crecido, tengo la altura de mi padre, y el alma amorosa de mi madre, cuando sea, seré un buen padre, he tenido buena escuela.

Amor, con amor se paga.

Outros artigos

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

La primera visita del Papa a España, algo más que un viaje pastoral, ya forma parte de la historia. Nuestro país está viviendo unos días extraordinarios, cargados de emoción, simbolismo y esperanza, que permanecerán durante mucho tiempo en la memoria colectiva de...

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

"El estado soy yo" (L'État, c'est moi) es una célebre frase atribuida al rey Luis XIV de Francia (el "Rey Sol"). Él y otros como él si son estado, pero nosotros no somos estado. Nosotros somos los que alimentamos al estado, es decir el menú del estado Trabajamos seis...