Este venres 29 de maio vaise presentar en Rianxo o libro Ventre de madeira do escritor rianxeiro José Carou, XXXI Premio de Novela Lueiro Rey. A cita será ás 20.30 horas no salón de actos do Centro Sociocultural-Auditorio de Rianxo. Intervirán o propio autor acompañado de Isabel Santos, vicepresidenta da A.C. Barbantia, Margarita Fernández, tradutora e profesora, Sara Vila, de Edicións Xerais, e Julián Bustelo, alcalde de Rianxo.
Sinopse (ficha de Xerais)
Ás tres menos vinte da madrugada do xoves 11 de outubro de 1990 Filucha pousou a súa copa na barra dun local das aforas de Santiago e dixo que era mellor marchar porque había exame á segunda hora.
Xiao caía co sono e pasou a noite no meu cuarto, na miña cama.
Erguémonos ás oito e media e saímos os dous en dirección ao campus. A cidade notábase distinta, triste. Despois, na cafetaría da facultade, soubemos que houbera tres mortos e corenta e seis feridos na discoteca Clangor da Rocha, na periferia de Compostela. Entón lembrei que a primeira vez que me escondera na cabana de madeira tiña oito anos e miña nai acababa de morrer.
O narrador protagonista de Ventre de madeira acode ao arquivo da súa memoria e pon por escrito todas as responsabilidades e medos que o impregnan para crear unha novela refuxio, unha novela cabana que lle permita gorecerse da intemperie.
José Carou
José Carou Rey (Rianxo, 1969) é profesor de Filosofía no IES Camilo José Cela de Padrón. Publicou as novelas Desvelando a Ademar Escambia» (Premio Antón Avilés de Taramancos 2019), O bebedizo de Lúa (Premio Lueiro Rey 1997) e Ventre de madeira (Xerais, 2025; Premio Lueiro Rey 2024).
Tamén é autor dos poemarios Diorama (2022) e Hemisferio Auga (2021), así como de Relatos da incorrección (2021).
Escribiu crítica de cine e outras colaboracións ocasionais para distintos medios e recibiu diversos galardóns como o Premio Francisco Fernández del Riego, o Faustino Rey Romero, o Viadutos de Redondela ou o Premio Modesto R. Figueiredo, por Afán e infortunio dos días estragados (2018).
Saxofonista afeccionado, confórmase con pechar os ollos e escoitar a Coltrane para transcender o mundo feito exclusivamente de palabras.
