I
Macordo de que Roldán se namorou dunha serea,
Mariña de nome.
Vivía nunha comuna do Golfo do León,
ao pé da Camargue.
Ninguén soubo ben como foi:
cando se achegaban,
algo se movía no ceo
e facía dela muller.
Naqueles días
a serea quedou encinta.
II
O cabaleiro era afillado de Carlomagno.
E o padriño,
como home de armas,
chamouno á guerra.
III
Mariña quedou soa.
Foi botada ao exilio
por xuntarse con aquel amado.
Nadou toda a costa da Iberia,
sempre cara adiante,
ata que o corpo dixo:
abonda.
Procurou augas mansas
e veu parir a unha praia dourada
da ribeira da Fondevila,
perto de Sálvora.
IV
Unhas mulleres mariñeiras,
chamadas polo canto,
deron acorro á serea
e recolleron o meniño.
Dixeron:
este trae sangue de paladín.
Puxéronlle Paadín.
Logo foi Padín,
que xa é nome de lama
e de entrar nas casas sen chamar.
V
A nai marchou a Sálvora.
Un tempo andou a ir e vir,
mirando que o neno medraba ben.
E vendo que medraba contento,
foise de volta ao seu mundo.
Criárono entre veciñas,
co leite na cunca
e a roupa tendida.
Logo o caldo.
E medrou o rapaz.
VI
Tamén macordo de que Roldán
non morrera en Roncesvales.
Quedou ferido.
Fuxiu a Hondarribia,
curou alí,
e botouse a percorrer
as costas do Cantábrico
na procura do fillo.
Chegou até Fisterra.
Soubo onde atopalo
e foi até o lugar
onde nacera.
VII
Deu grazas ás mulleres.
Houbo choros.
Dixo que tiña que aprenderlle
a cencia da cetrería
e as mañas da milicia.
Levouno consigo a Iria Flavia,
a darlle alí o bautismo,
por man dun bispo suevo.
Despois partiron pola rota de Brigantia,
onde embarcaron cara a Aquitania.
Xa non voltaron,
e doeron todas as almas da ribeira.
VIII
A xente do lugar
botou en falta a Padín.
Mais quedou unha imaxe da nai,
feita pola man do neno
con arxila da Barreira.
Ía de casa en casa:
sete días en cada mesa,
sete noites xunto ao lume.
IX
O tempo foille gastando
a cara,
as mans,
o sal.
Mais sempre portou fortuna.
X
Un día chegou a Ribeira,
cando xa era vila,
un predicador de lonxe.
Aquel frade trocou a imaxe
por unha virxe do mar
nunha capela de pau de abeleira.
XI
Aínda macordo da capeliña,
teimuda,
de man en man
polo barrio de Padín
ata onte.
E macordo da velliña
que, cando eu era neno,
e lle levabamos a virxe,
me dicía:
non sabemos
que nome lle puxo o pai.
O da Mariña e Padín
foiche así.
E desta arte se deu o feito,
e vaise o conto por dereito.
FIN.
José Antonio Nóvoa. Abril 2026
