“Tanto criticar… e ao final todos saen na mesma foto”. José Luís Calo

Nos últimos días unha simple foto armou máis ruído ca unha romaría en pleno agosto.
A líder nacionalista aparece nun encontro con unha figura arxentina famosa, polémica e
capaz de levantar máis titulares ca un temporal entrando pola Costa da Morte. E xa está:
Galicia dividida, redes sociais en chamas e cada bando afiado co seu argumento
favorito. Uns berran: “Como se lle ocorre sacarse esa foto!”. Outros responden: “Pois
ben que outros se fotografaban con quen se fotografaban!”. E así seguimos, coma
sempre, ao fío da enerxía do día.
Porque a política arxentina invitada non vén precisamente cun currículum tranquilo. Ten
causas xudiciais que en Arxentina se discuten como aquí se discute o tempo: a todas
horas e sen pausas. Para uns, vítima do lawfare; para outros, símbolo da trampa política.
Pero se algo está claro é que facerse unha foto con ela garante polémica, conversacións
e, por suposto, indignación variada segundo o carné partidario.
Agora ben, aquí é onde a cousa colle sabor galego: resulta que desde Galicia se critica
con paixón esta nova foto internacional… pero esquecendo que nós mesmos temos unha
das fotos máis repetidas da historia recente, aquela dun político galego dos anos 90
navegando e sorrindo cun home que acabaría sendo condenado por narcotráfico. É unha
imaxe que reaparece cada certo tempo como o lume de monte baixo: nunca desaparece
de todo.
Aquí é onde entra a contradición de sempre: quen critica esta foto de hoxe son moitas
veces os mesmos que piden que se “pase páxina” da foto do barco. E quen defende esta,
fai chistes coa outra. A esquerda, a dereita e os nacionalistas, todos indignados… pero
cada un coa indignación seleccionada, esa que se acende só cando lle convén ao seu.
Ao final vemos que non hai moita diferenza entre uns e outros. Cambian as siglas,
cambian os discursos, pero cando hai unha cámara diante todos posan, todos sorrín
e todos acaban pescando no mesmo río da contradición. Un día sinalan as fotos dos
demais; ao día seguinte explican as propias. É o ciclo natural da política galega: a marea
sobe, baixa, e sempre deixa á vista algunha pedra incómoda.
E o cidadán medio, mentres tanto, mira todo isto e pensa: “Pois non deben ser tan
distintos se todos teñen unha foto que lles dá dolor de cabeza”. Quizais esa sexa a
verdadeira lección desta historia: que en Galicia non hai político que non tema ao flash,
nin partido que poida dicir que non caeu algunha vez na mesma trampa. Dereitas,
esquerdas e nacionalistas… todos presumen de ser distintos, pero cando se trata de
posados perigosos, todos, absolutamente todos, acaban mollándose igual.