A Real Academia Galega tributará o vindeiro 17 de maio, Día das Letras Galegas, unha moi demorada homenaxe ou recoñecemento ás mulleres que, durante séculos, “mantiveron vivo, transmitiron e arriqueceron o cancioneiro popular e o idioma do país”, en palabras da propia RAG.
Son as cantareiras ou cantigueiras, mulleres que cantaron o dicir e o sentir dun pobo, o galego, a través de modos e expresións que, após converterse en populares, foron contribuíndo á conformación dun país que posteriormente adoptou con naturalidade absoluta a herdanza transmitida de nais a fillas porque foron elas, as mulleres, as que gardaron no hórreo dos soños un ser galego que Rosalía de Castro converteu en sacro tesouro ao son das campás de Bastabales, no silencio dos mortos e as tolas soñando
coa eterna primavera da vida que se apaga e a frescura dos campos co murmurio das fontes de auga fría.
Moitas noites de lúa e outras de relampos alumeando os camiños, campos de orballo perlados nos que o legón abría sucos co cantar mainiño:”Miña nai, miña naiciña, coma miña nai ningunha; que me quentou a cariña coa caloriña da súa”…
Cantareiras, cantigueiras, mulleres en tantos casos viúvas de vivos que, por fin, o 17 de maio terán o seu día, o recoñecemento oficial do seu valor para compartir os bos momentos da lingua de seu que non dan chegados: voces femininas para unha Galicia por sempre nai.
