“Gustaríalle ser e non ser”. Luís Celeiro

11 Outubro 2026

Estaba colocado ou colgado dunha nube, ao lado mesmo da sarabiada que empezaba a caer e que
non parecía máis pequena que as que caeran anteriormente, na semana pasada e nas de días atrás.
O home non sabe o que quere facer, está desgustado polos aconteceres e polos dicires dos seus ou
dos que eran seus, segundo as circunstancias. Aínda que mora en casa grande e ten centos de
asalariados pagados polo erario público, está máis só que a ovella descarreirada.
Uns din que perdeu o norte e outros atribúen o sucedido aos afáns que ten ese home de agarrar a
gloria coas súas mans longas, coas súas amizades afeitas ao éxito e á arrogancia supina. Elas, as
amizades seguen o seu camiño, colocadas diante da maquinaria que move as expectativas. Seguen á
espera, esperando outra mellorada.
Cómpre estudar os tempos, dicía un mercachifle, un deses truchimáns que non para de falar e que
anda no medio dun elenco importante de asesores. Se puidera, trataría de mandar, dirixindo os fíos
do poder todo e imprimiría, para cada unha das esquinas, unha pancarta cun texto en defensa
acalorada da democracia. Moito lle gustaría ser e non ser, ao mesmo tempo, nas mesmas
circunstancias e coa continuidade garantida, mentres os outros, se teñen que agardar, que agarden,
que xunten as súas vontades e que se remiren nelas.
El sabe, ou pensa, que o mal todo, o mal que o rodea e que rodea aos achegados, é por culpa do
mestre armeiro, é cousa dos outros, dos que están do lado contrario, sexan moitos ou sexan poucos.
Todos son innecesarios e inútiles, segundo o seu dicir de egrexio aspirante a capitán de capitáns. Ao
retransmitir o seu falar, correcto ou incorrecto, polas distintas televisións, radios e outros medios,
puxo en evidencia a súa capacidade de resistencia para dobregarse e erguerse novamente, para
defender a verdade, se é necesario, contando mentiras.
A realidade é teimuda e o home que se enfronta a ela ou que avanza con ela, con capacidade de
análise e de crítica, merece o respecto dos escribidores e lectores deste xornal e de calquera outro,
dos que buscan a liberdade para exercela e para que o pobo tamén sexa libre. Cando menos , como
en versos da “Letanía de Galicia” de Novoneyra, “libre pra non ser” ou “libre pra fuxir”.

Outros artigos

“Cuando la huelga cambia de destinatario”. José Castro López

Vaya por delante que la huelga es una conquista consagrada que tienen los trabajadorespara reivindicar y defender sus derechos. De hecho, en lo que llevamos de democraciatodas las huelgas generales se convocaron por razones laborales contra las políticas delGobierno...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“España”. Alberto Barciela

“España”. Alberto Barciela

España se hace grande con lo aparentemente sencillo. Entonces deja de ser una Europa periférica que arrambla con esa idea de que el continente termina en los Pirineos, para reivindicarse como la tierra conquistadora, que acobijó a todas las culturas, que se embebió de...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.