Saen dos seus fogares, todas as semanas, en busca de alimentos, medicamentos, bonos para viaxes ou algunha que outra axuda económica para gastos extraordinarios. Estas familias acoden a algunha ONG ou entidade social que as axudan desde hai décadas e mesmo, a algunhas delas, desde varias xeracións.
Estas entidades e organizacións suplen as carencias e a falta de vontade política das diferentes Administracións Públicas. Certo é que para algunhas persoas isto só é simple “caridade”, sen máis, e pouco percorrido ten para certas familias que se afán a malvivir en permanentes situacións de vulnerabilidade e exclusión social.
Todos os responsables, destas entidades sociais, saben que cada vez é máis necesario que os gobernantes articulen políticas sociais activas e integrais con campañas de información e sensibilización así como unha procura real de emprego, acompañadas de cursos de formación e capacitación profesional para que calquera persoa ou os membros da familia poidan vivir dignamente.
A crúa realidade é que a maioría dos nosos políticos e gobernantes só se acordan das familias humildes en épocas electorais con promesas que logo só quedan niso e non chegan a materializar as medidas necesarias por falta de valentía política.
Un país con máis de 30.000 persoas “sen teito”, vivindo na rúa mentres hai máis de tres millóns de vivendas baleiras; con máis dun 30% de paro xuvenil; con preto de dous millóns de parados e cunha importante taxa de risco de pobreza infantil, non pode esperar máis tempo para afrontar esta triste realidade con medidas eficaces inherentes para cambiar estas situacións inxustas, inhumanas e ilegais que atentan contra os Dereitos Fundamentais contemplados na Constitución, Tratados Internacionais e en contra os propios Dereitos Humanos.
