Coñecín a Fernando Cabeza Quiles no benquerido Bergantiños. Ambos os dous compartiamos sentimentos de gratitude e agarimo por Ribeira e Carballo ou, o que vén ser o mesmo, as comarcas do Barbanza e de Bergantiños.
Compartiamos tamén amor engaiolante pola bicicleta: Fernando pola de cambios (eu dicíalle a de carreiras) e eu, porque a cuestión económica non daba para máis, na bicicleta tradicional, pesada coma o demo e pouco amiga das costas arriba ou abaixo.
O traballo levounos ao encontro e, polo encontro en Carballo, á amizade. Esta continuará mentres eu viva porque Fernando Cabeza Quiles xa fixo a súa derradeira “volta” ciclista o venres en Vivente-Ardaña (Carballo) cabo A Ponte Rosende, na estrada a Santiago que tantas veces percorrera o profesor, deportista e escritor, ensaísta e filólogo. Deixounos aos 73 anos, cun enorme labor desenvolvido sobre a toponimia de Galicia.
Ás cinco desta tarde e na intimidade familiar, unha misa e posterior cremación serán a triste e dura despedida deste galego inmenso nado en 1953 en Ponferrada, dez anos dempois ca min. Sempre que o lembro, vexo a Fernando a bordo dunha bicicleta ou cun libro na man. Será a imaxe que perdure deste galego-leonés que tanto fixo pola terra e a xente de Galicia.
