En 1980, o Colexio de Foz, que dirixía Luís Cordeiro, publicou os libros Os pícaros escritores e Picaraxadas, con traballos de alumnos que, por certo, se distinguían nos certames aos que concorrían. Compre dicir, coñecendo o significado da palabra “pícaro”, que alomenos da Terra Chá para arriba os pícaros son os nenos.
A clase política de Lugo anda alterada por ter estoupado o pote que cocía o caldo local, e nos medios que acollen colaboracións, tirios e troyanos esgrimiron as súas armas en apoio das respectivas posturas, por se alguén non tivera tomado postura previa.
Se lembro Os pícaros escritores e Picaraxadas (pura travesura da memoria) pode parecer que coido que os que escriben son como nenos que din as súas verdades, sen importar que algún pícaro se infiltre na marea. Pero estamos a falar dunha case innomeable moción de censura, contemplada na lexislación vixente, que é lóxico que se atragante aos afectados.
Xa que os votantes somos importantes unha vez cada catro anos, e sen ter en conta o de Clinton a Bush sobre o maior interese dos votantes (“É a economía, estúpido”), eu coido que a inmensa maioría, cando chega a hora, votamos máis co corazón ca coa cabeza, mentres os resultados se miden coa aritmética. Queirámolo ou non, aritmética básica, oito e cinco suman trece, o mesmo que trece suman doce máis un.
Non se traizoa o voto dos lucenses… Non votamos unha cifra. Votamos co corazón, ás veces como arroutada. E por veces non nos vemos exactamente reflectidos no resultado aritmético. Os pícaros escriben. Nós, lemos e – Celso Emilio dixit – tomamos o sol, e agardamos; a velas vir.
