Cando este venres estea a navegar entre o lusco e o fusco, o novo edificio do histórico Circo de Artesáns da Coruña acollerá, grazas ao labor da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda, a estrea de Pucho Boedo, 40 anos de lenda, documental creado por Xurxo Souto, a voz do barrio de Monte Alto que inventou e modulou o Bravú e un dos máis significados defensores do coruñesismo dos últimos 40 anos.
Pucho Boedo, a quen coñecín e tratei asiduamente (ambos os dous temos pasado moi afincado en Radio Juventud da Coruña) ata o seu pasamento o 26 de xaneiro de 1986, foi nado na Silva (A Coruña) en 1929. Segue a ser unha das figuras máis idolatradas polos galegos amantes da música da súa terra, primeiro coma cantante de Los Trovadores (inesquecible o seu tango Chessman, con Pucho como solista) e posteriormente con Los Satélites para pasar a formar parte indisoluble de Los Tamara (chamado por Prudencio Romo) durante anos que os galegos nunca esqueceremos porque sempre ficará na nosa lembranza coma “o crooner da fin do mundo”.
Pucho Boedo tiña unha lexión de seguidores entre os galegos da emigración, nomeadamente en Suiza e Francia, onde nas súas cancións deu vida propia a poetas coma Curros Enríquez, Celso Emilio Ferreiro, Rosalía de Castro e mesmo Eduardo Pondal.
Convertida Radio Juventud de Galicia en Radiocadena Española, a conexión desta emisora radiofónica con Pucho Boedo foi moi esporádica: o crooner vivía en boa medida do seu pasado en Palma de Mallorca. E cando voltou á súa Coruña, foi un verso libre da galeguidade, vestindo nas actuacións unha camisa branca que era a bandeira galega que lucía orgullosamente.
Un fallo cardíaco na noite do tráxico 26 de xaneiro de 1986 levouno para sempre ao cemiterio de San Amaro onde segue a lle cantar a Curros, a Rosalía, a Pondal e a Celso Emilio deixando ca luz do facho de Hércules leve nos seus sons polo mar e o vento ata onde todos os galegos nos xuntaremos algún día.
“Aínda que me atope moi lonxe, miña terra querida, eu sei que xamáis te esquecerei”.
