A min isto das mocións de censura nunca me deu boa espiña. Sempre, en todos os casos e sexa cal sexa a cor política dos grupos activos na moción, son esgrimidos os mesmos argumentos: que se as mocións son polo ben común, que se prosperan polo futuro do concello, que tras longos períodos de meditación tomáronse decisións difíciles de tomar pero positivas para a cidadanía… E así case sempre. Son frases intercambiábeis, podes copialas e pegalas nuns discursos e outros, en Ribeira e ou en calquera outro concello galego, e botarte a durmir, que as diferencias non se notan. “Fago isto pola xente”, berran! O que pasa é que a xente, precisamente, non é parva, e todas e todos somos capaces de ver o que hai detrás destas frases tan bonitas.
Hai tempo argallei un relato sobre un xuízo. Tratábase de sentar ante un tribunal de persoas rectas e intachábeis a unha persoa de moralidade moi dubidosa, que fora quen de perpetrar todo tipo de delitos e levaba anos perseguido polas autoridades dun país a outro, dunha identidade a outra, cambiando nomes, vidas e residencias como quen muda o armario no paso dunha estación a outra. No xuízo léronse as súas faltas: unha longa lista de delitos salferida de insultos e descualificacións. “Vostede”, relatoulle o tribunal, “actuou con egoísmo e faltou á súa palabra”. Ao escoitar isto último o acusado levanta a cabeza (estivera mirando para o chan mentres lle lían a cartilla) e abre os ollos para cravalos no tribunal, e logo mira fixamente a todos e cada un dos seus integrantes, con orgullo e tamén cun pouco de súpeta indignación. “Señorías, iso si que non”, berra en voz alta, “pódenme chamar o que queiran, pero eu nunca faltei á miña palabra”.
A palabra.
A palabra debe ser sagrada, senón que é o que nos queda?
Quen se fiará de nós unha vez que incumpramos este contrato (oral ou escrito) tan antigo como a humanidade?
A moitos e moitas gustaralles a decisión do PBBI en Ribeira, pero coa man no corazón e obxectivamente falando, é unha faltada de palabra coma un mundo.
Rectificar e recapacitar debera ser, ao meu ver, o seguinte paso que tería que dar o PBBI.
