“Crebar esquemas, rachar sistemas de convivencia” – Antón Luaces

14 Xullo 2025

Os antisistema eran ata o de agora, mozos con causa, unha variante dos que no meu tempo corrían diante dunha policía que vestía uniforme de cor gris. Mozos con causa que aínda tiñan por cumprir o Servizo Militar, obriga esta que se tiña moito en conta polas consecuencias que podía deparar o feito para quen esa condición de antisistema figurara ou puidera figurar no seu historial persoal. 

En boa medida foron as liortas rexistradas nas rúas catalás durante o “procés” independentista as que deron forma a unha protesta na rúa que estes días ten tintes descoñecidos alí onde se produciron, no medio dunha tensión que só se explica polo balbordo patrocinado por organizacións políticas que, en mala hora, botaron  man dun recurso que semellaba ter pasado á arca das lembranzas e que, a día de hoxe, ben se ve continúa vixente aínda non habendo causa que a xustifique. Andalucía e Madrid son escenarios nos que se evidencia a resistencia a abandonar os vellos métodos, con feridos e detidos xustificados por unha migración que algunha organización política deste tempo non admite e que a España deste século precisa, sen dúbida.

O franquismo foi a mecha que prendeu nunha xuventude que tiña diante súa motivos dabondo para se botar á rúa en protesta pública. Esa xuventude tiña exemplo duns pais que fjxeron a guerra, estiveron presos, carecían dos máis esenciais dereitos cidadáns, tiñan moi baixos salarios e, por milleiros, migraban a países dunha CEE que non abriu as súas portas a España ata o ano 1986. Eran estes, cidadáns españois que maioritariamente non falaban os idiomas dos países de acollida, e non todos chegaban a estes cun contrato de traballo. 

Malia todo, os promotores destas protestas silencian eses feitos e esixen que os migrados a España falen a lingua española ou calquera cooficial: catalán, éuscaro ou galego. Aínda así, proclaman a súa intención de expulsar de España a entre 7 e 8 millóns de migrados, sen dar ningunha outra explicación sobre quen ocuparía os postos de traballo que esa masiva expulsión  de traballadores deixaría vacantes.

Outros artigos

“El verdadero líder”. Alberto Barciela

​El viaje a España de Robert Prevost, convertido en el Papa León XIV por decisión de un concilio, ha trascendido la mera visita institucional para transformarse en un acontecimiento del espíritu. En Madrid, como lo hará en Barcelona y Canarias, ha emergido con nitidez...

+

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...