O Capital (grandes empresas e entidades financeiras) son o motor económico de calquera sociedade avanzada e do dependen varios parámetros económicos básicos como o I.P.C, a inflación, ou o Euribor, que tanto afectan, positiva ou negativamente, aos cidadáns.
Á maioría dos cidadáns non lles preocupa os datos da macroeconomía nin a política de salón da que fan gala moitas formacións políticas e analistas económicos, en cambio se padecen as carencias en materia laboral (negociación colectiva e incremento do S.M.I), en sanidade (listas de espera e falta de medios, humanos e materiais), en educación (bolsas, gratuidade e calidade), en vivenda (asequible ao alcance de todas as persoas e familias, incluso as vulnerables) así como en prestacións sociais insuficientes (baixas pensións, paro excesivo, persoas sen traballo e sen dereito a percibir unha axuda económica, suficiente para vivir).
Os cidadáns do montón, de clase media e baixa, queren contar cunha clase política que viva a realidade social e que coñezan os seus problemas e inquietudes. Que falen máis do verdadeiramente importante e menos de grandes proxectos que non afectan á vida cotiá e os veciños de calquera pobo ou cidade do noso país.
Por todo iso é moi importante que os diferentes gobernos manteñan e leve adiante unha política de mínimos, amparando sempre unha política social decidida para combater a marxinación e as grandes diferenzas sociais, cada vez máis evidentes no noso país.
Os ricos son cada vez máis ricos e os pobres máis pobres. Para os poderosos e privilexiados, a política é unha arma para xerar máis poder e para os máis humildes é a esperanza de que algún día triunfe a Xustiza Social.
