Confeso a miña particular admiración polo xornalista Isaías Lafuente Zorrilla a quen sigo actualmente grazas á súa intervención semanal no programa “24 horas”, de RTVE, que presenta e dirixe na 2 o tamén xornalista (galego) Xavier Fortes.
Nesta oportunidade porque Lafuente colle “o porco polo rabo” ou “o rábano polas follas”, ao lle dar resposta ao presidente da Conferencia Episcopal, Luis Argüello, quen solicitou un adianto electoral como consecuencia das informacións da Unidade Central Operativa (UCO) da Garda Civil que afectaban ao PSOE e que respaldou o voceiro dos bispos, César García Magán.
O presidente dos bispos propuxo que, ante a situación polítíca que se vive actualmente en España, falen os cidadáns, nun indisimulado chamado á convocatoria de eleccións anticipadas, o que Magán entende que o feito de se expresar así monseñor Argüello “é un principio básico dunha democracia”.
O xornalista Isaías Lafuente retruca ao bispo: “Que a igrexa católica pida eleccións anticipadas ten o mesmo valor ca se o Goberno reclamara un novo cónclave”. E lembra que esta é a primeira vez na historia da democracia en España que a igrexa se pronunciou deste xeito”.
O xornalista citou a Mateo, 22-21: “Ao César, o que é do César e a Deus, o que é de Deus”.
Sen entrar nos motivos de Isaías Lafuente para amosar a súa disconformidade co pronunciamento eclesiástico a ese respecto, é chamativo que na etapa presidencial da Mariano Rajoy (antes de que Pedro Sánchez presentara a moción de censura que o levou á Moncloa) nada obxectaran os bispos españois ao que daquela acontecía, nen sequera para comentar -non xa criticar- o que a cidadanía española propuña como saída: moción de censura (coa que finalmente rematou a lexislatura) e con varios ministros e altos cargos en prisión.
Menos críticos aínda foran os bispos en tempos de Franco coma xefe do Estado, cando este procesionaba baixo palio mentres os chamados “curas obreiros” encaraban moitas veces as decisións obispais e mesmo migraban aos países europeos receptores de traballadoras e traballadores españois aos que a Igrexa coma institución desatendía, mentres que os citados “curas obreiros” -moitos deles galegos, por certo- oraban e laboraban.
