Teño a sorte de que os lectores do Barbanza non precisan de tradutores para poderen entender o que un, mal que ben, escribe. E teño a sorte tamén, de escribir nunha língua, a galega, na que dona Isabel Ayuso, presidenta da Comunidade de Madrid, nunca me lerá. Porque a señora Ayuso négase agora -antes non pensaba o mesmo- a que sexa unha realidade a España que recoñece a coexistencia do bilingüismo nas comunidades autónomas que teñen -e temos os seus habitantes- a enorme sorte de falar dous idiomas: o de seu (galego, eúscaro e catalán) e o castelán (ou castellano). Ela, a presidenta Ayuso, o perde porque, tempo atrás, opinaba que “el bilingüismo me parece una gran riqueza, pero no en detrimento de la segunda lengua más importante del mundo. Pero hablar catalán, gallego, etc., es una riqueza cultural, un tesoro”.
Tal cal, en castelán; como lle compre a quen carece da riqueza ou o tesouro que é falar dous idiomas. Naturalmente, a presidenta Ayuso, coidará que falar amáis do castelán, abonda con entenderse en inglés, francés, alemá e, a poder ser, chinés e xaponés, que non son idiomas para ela alleos, supoño, por máis que confunda a froita.
Todos os meus antergos empregaron o idioma galego para falaren entre eles, e ata onde coñecín dos meus avós -e coñecín aos catro- só falaban o galego e, cando nós -meus irmáns e máis eu- viñemos de Gran Canaria (onde estaba destinado o noso pai) estimaban que falaramos en “canario”, dicían, porque lles cadraba “este idioma”.
Tiven a sorte de comprobar como, entre os meus fillos, irmáns, sobriños e netos, falar en galego é tan “normal” como facelo en castelán, eúscaro, inglés, italiano, noruegués, portugués, alemá ou francés, o que permite afirmar que falar distintas línguas é “unha grande riqueza” e sen necesidade de usar o “pinganillo” para se entender.
A pena é que a presidenta Ayuso non o entenda. Pero co tempo entenderá. Seguro.
