Pasou un ano, Xesús, desde que nos deixaches, aínda que xa
sei que por onde andas rexen outros calendarios e reloxios. E se
por aquí andiveches toda a vida metido en asuntos especiais que
só ti podías solucionar, a saber que asuntos che enchen agora a
alma, na que estamos seguros seguimos ocupando todos nós un
amoroso recanto.
O mundo de boxe non é globalmente mellor ca hai un ano, por
iso cada vez sabemos estimar máis os “Matos” que atopamos na
vida que, excepcionais, nos fan comprender que son, sodes,
exemplos a seguir, aínda que voades tan alto que só podemos
ademirarvos de lonxe.
Por fin estás no lugar que soñabas para este mundo, onde o
diñeiro non marca o ritmo vital, como ti soubeches sempre que tiña
que ser; onde conflúen todos os camiños, como nunha
inconmensurable Compostela; onde os desvalidos, os que menos
se valían de por sí, teñen espazo reservado á beira do Pai; onde a
música, máis ca unha arte, é soplo de vida.
Todos os que en vida te quixemos estamos aquí
representados: a familia, os compañeiros cregos, os veciños,
amigos, feligreses… os enfermos; os oíntes da radio, lectores de
prensa; os que escoitabamos a túa palabra, os necesitados do teu
consello, os cantores da túa música, os que comulgaban
contido…os que notamos a túa falta, que somos multitude.
Esta celebración de hoxe non é unha despedida, porque ti ben
sabías, ben sabes!, que ninguén morre de vez en tanto a súa
lembranza siga viva. E ti vivirás, alomenos, mentras que unha sóa
persoa das que te coñeceu teña un folgo de vida.
Sempre serás o crego que creou as misas pola radio para
“enfermos e impedidos”; sempre serás o crego que quixo atender
aos lucenses de máis lonxe; aos da alta montaña que fuches servir;
sempre serás o crego que creou Auxilia para facer visibles, hábiles
e útiles para a sociedade aos que a sociedade lles negaba un lugar
baixo o sol; sempre serás o crego que foi o primeiro -polo de agora,
o único – en conseguir a Medalla Castelao, por petición popular;
por máis de 2.500 peticións populares; sempre serás o crego que
da nome ao Centro Polufuncional de Paradela; sempre serás o
crego que creou “Fuxan os Ventos”, e o novo auditorio que leva ese
nome é unha permanente homenaxe á túa persoa… pero sobre
todo – Xesús Mato; Padre Mato da Radio Popular de Lugo –
sempre serás o crego que conquistou os nosos corazóns, e co que
sempre estaremos en amorosa débeda.
(Palabras de Xulio Xiz no Cabodano de Mato na igrexa de
Portomarín, o 15.02.2024
