“Acoso escolar” – José Manuel Pena

16 Decembro 2024

Sucédese o acoso escolar nalgún centro educativo da comarca do Barbanza. Os centros educativos terían que aplicar os protocolos, informando as familias e sendo a súa prioridade principal a protección das vítimas. Se persistise o acoso debería actuar a inspección educativa da Xunta de Galicia e ter unha maior implicación desde as asociacións de nais e pais de alumnos.

Unha familia tivo que abandonar a comarca porque non atopaba unha solución nin poñía freo ao “acoso escolar” sufrido pola súa filla de 8 anos de idade. A nena sufría golpes e agresións constantes, por parte de catro dos seus compañeiros, sen que desde o centro escolar nin a Xunta de Galicia lles chegase unha alternativa. Por saúde física e mental, tanto da súa filla como da nai, decidiron poñer quilómetros de distancia e marcharse fóra de Galicia.

A desesperación e a angustia dunha nai, polas humillacións sufridas e os malos tratos cara á súa filla, menor de idade, non tería que suceder na actualidade. Os protocolos e as accións en materia de acoso escolar ou bullying terían que funcionar, desde o primeiro momento para non causar danos físicos nin morais aos menores. Non pode ser que os “delincuentes ou acosadores” sigan no colexio e os alumnos “acosados e vítimas” teñan que quedarse na casa, durante un tempo, mentres non se adoptan as medidas correspondentes.

Hai que ter moita empatía cos proxenitores dos fillos que padecen acoso escolar. Os responsables dos centros educativos e desde a inspección educativa da Xunta de Galicia teñen que ser un pouco máis exquisitos no trato cara aos pais porque necesitan unha atención adecuada e sempre respectuosa. Non son inimigos, son colaboradores necesarios para que haxa un ambiente de paz e tranquilidade nos centros educativos, libres de violencia.

Outros artigos

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

La primera visita del Papa a España, algo más que un viaje pastoral, ya forma parte de la historia. Nuestro país está viviendo unos días extraordinarios, cargados de emoción, simbolismo y esperanza, que permanecerán durante mucho tiempo en la memoria colectiva de...

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

"El estado soy yo" (L'État, c'est moi) es una célebre frase atribuida al rey Luis XIV de Francia (el "Rey Sol"). Él y otros como él si son estado, pero nosotros no somos estado. Nosotros somos los que alimentamos al estado, es decir el menú del estado Trabajamos seis...