Cúmprense 70 anos este 15 de novembro da morte no mar de 14 mariñeiros, 12 deles do Barbanza, tripulantes do pesqueiro Albatros, de 35 metros de eslora. O naufraxio produciuse á altura de Cedeira, e Corrubedo foi o pobo con maior número de falecidos, 8. Outros dous eran de Muros, e Ferrol, Porto do Son e Xixón, cada en seu. O único sobrevivente foi un mariñeiro de Miño.
O Albatros faenaba no Cantábrico. A súa tripulación estaba integrada por homes de distintas idades e orixes, moitos deles mariñeiros curtidos, experimentados; máis tamén algúns novos.
O 9 de novembro de 1954 zarpaban de Xixón, ao igual que o facían acotío. Unha saída con mar tranquilo. Pero a seis millas de Cedeira houbo un repentino cambio nas condicións meteorolóxicas que sorprendeu á tripulación do pesqueiro: a tormenta, con forte vento e ondas xigantescas desestabilizou decontado o barco e a situación a bordo tornouse caótica.
Tentaron por rumbo ao porto da Coruña ao igual ca súa parella, o Alcaudón, pero cando o tempo foi a peor optaron por adiantar o regreso, informando por este motivo que a chegada a porto non se produciría antes das oito do serán.
Juan Varela Fernández, mariñeiro de Miño, informou que o barco foi golpeado por unha enorme onda que oi deixou ao garete, perdendo o Albatros a súa capacidade de manobra e sen poder controlar axeitadamente a súa estabilidade. De seguido, outra onda inundou o buque e este comezou a se afundir de popa quedando proa ao sol e rapidamente indo a pique.
O barco envorcou cando algúns tripulantes estaban na cuberta após a cea, e outros no interior. Os da cuberta foron varridos polo mar e outros retidos na zona de habilitación, no interior, ou arrastrados polo mar ao exterior do buque. O único sobrevivente desta traxedia relatou que chegou a se subir ao bote salvavidas e que había compañeiros que lle indicaban que cando chegase ao bote retivera este e agardara por eles. Máis cando acadou subir a el perdeu o coñecemento durante uns minutos. Escoitaba as súas voces que, pouco a pouco ía perdendo e sen poder facer ren por eles. Permaneceu nesta situación doce horas, ata que finalmente chegou á praia de Baldaio, onde foi axudado por veciños que o trasladaron a un centro sanitario da Coruña.
Co paso dos días foron recuperados os corpos dalgúns mariñeiros. Un destes, á altura de Fisterra, unha semana despois do naufraxio.
As honras fúnebres tiveron lugar na parroquia de Santa Icía, e o Estado encargouse de axudar ás familias das vítimas.
Dos finados, oito eran veciños de Corrubedo, un da Pobra, un de Seráns, dous de Muros, un de Ferrol e outro de Xixón: Lino Chouza Martínez, patrón de pesca, casado e con seis fillos, de Corrubedo; José Graña Carnés, tamén de Corrubedo, patrón de costa, casado e con 2 fillos; Luis Álvarez Alonso, de Xixón, primeiro maquinista, casado e con 2 fillos; José García Brión, de Corrubedo, contramestre, casado e ncon dous fillos; Segundo Maneiro Ageitos, de Corrubedo, cociñeiro; Crisanto García Martínez, de Corrubedo, solteiro; José Pérez García, de Corrubedo; Manuel Calo Rodríguez, de Corrubedo, mariñeiro, solteiro; Manuel Calo Rodríguez, de Corrubedo, mariñeiro, solteiro; José Mariño Prego, de Corrubedo;, José Pérez Vidal, de Seráns, mariñeiro e solteiro; Manuel Domínguez Lojo, A Pobra do Caramiñal, maquinista, casado e dous fillos; José Vázquez Martínez, de Muros, fogoeiro; Juan Martínez Rico, de Ferrol, fogoeiro; e o único sobrevívente, Juan Antonio Varela Fernández, de Miño, mariñeiro, casado e unha filla.
A do pesqueiro Albatros é unha das moi tráxicas historias acontecidas no mar galego no mes de novembro. Pero outras moitas máis figuran no rexistro persoal da familia mariñeira da comunidade autônoma de Galicia.
