“Si yo fuese presidente” – Manuel Domínguez

08 Agosto 2024

Si yo fuese presidente….

Dejadme ser honesto y completo.

Dos partes, una real, otra imposible por soñadora, pero que habita en mí.

Tengo un problema, primero pienso que había que prohibir, prohibir, y eso choca con que lo primero que haría y seria suprimir el boxeo profesional, eso de que dos personas que no se conocen se golpeen como si fuesen cabras con las consecuencias que ello a la larga acarrea, no tiene sentido pagar una entrada para ver dos seres humanos que nada tienen entre sí, se golpeen hasta caer destrozados, una sociedad así es una sociedad enferma.

Por otra parte a día de hoy está prohibido dejar al perro atado a la puerta de la farmacia, antiguamente, lamentablemente vivían atados a la higuera, craso error, bestialidad, pero que no se permita que el pero espere a la puerta de la farmacia y si se permita , que primero el toro sea sometido a la puya del rejoneador, para destrozarle los músculos del cuello de tal forma que no pueda levantar cabeza, meterle 4 o seis banderillas, luego atravesarlo con una espada las veces que sea menester, hasta la muerte, escuchar sus gemidos de dolor, su boca una fuente de sangre, no, eso no puede ser aplaudido, eso tiene que finalizar como el boxeo, eso es una sociedad gravemente enferma.

Y por salud publica prohibiría para empezar estas dos cosas.

Luego otra prohibición utópica, pero que habita en mi cerebro desde hace años, y que me causa dolor y no puedo evitar.

Publicaría un bando, haría una ley que prohibiera la orfandad, que un infante quedase huérfano de padre o madre, esa crueldad no la permitiría. Es un crimen, es inmoral, una indecencia, que una niñita o niño carezcan del amor de un padre o una madre, es un martirio que no permitiría si tuviera poder, no hay quien compense ese dolor, esa ausencia de amor.

También entiendo que todos los nietos tienen derecho al disfrute de los abuelos, escuchar sus batallitas que nunca se libraron, o las caricias de la abuela, descansar en su regazo.

En fin, no soy presidente, ni me presento, ni me votarían.

Soy entre otras cosas, un eterno estudiante, un estudioso de la vida, un dialogante, que usa pluma y papel, para conversar contigo.

A veces, un poeta, de alma cansada, vieja, triste y dolorida.

Outros artigos

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

La primera visita del Papa a España, algo más que un viaje pastoral, ya forma parte de la historia. Nuestro país está viviendo unos días extraordinarios, cargados de emoción, simbolismo y esperanza, que permanecerán durante mucho tiempo en la memoria colectiva de...

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

"El estado soy yo" (L'État, c'est moi) es una célebre frase atribuida al rey Luis XIV de Francia (el "Rey Sol"). Él y otros como él si son estado, pero nosotros no somos estado. Nosotros somos los que alimentamos al estado, es decir el menú del estado Trabajamos seis...