“Traé la motosierra, carajo”. Antón Luaces

11 Xullo 2024

Que pasa no mundo para que todo quisque estea revolucionado, que é o que fai que, en 2024, se vivan situacións xa coñecidas en 1940 e que, máis de 80 anos dempois, os que xa non temos moito cabelo por peitear sintamos que o que reservamos para o inverno se arriche ata o punto de o ver crecho no espello diante dos chamados ao enfrontamento (polo de agora só verbal, aínda que algún físico tamén houbo xa) por posicionamentos políticos?.

Que será o que fai que o universo da estrema dereita (a estrema esquerda cala, de momento) estea como galo a cacarexar?. Que pode levar a Vox a lle pór en bandexa de prata a Núñez Feijoo a ruptura dun pacto que, dou por seguro, molestaba ao expresidente da Xunta de Galicia, hoxe en día presidente do PP, tanto como pode molestar unha navalla cravada nas costas?. 

En bandexa de prata, sí. E dubido que este servizo veña a prol dos intereses do señor Abascal e os seus. Polo menos, non tanto como pode servir ao PP. Porque bo número de militantes da dereita e o centro, afiliados ou simpatizantes do PP, non estaban/están moi na liña de secundar os pactos subscritos nas comunidades autónomas para gobernos de coaligación PP/Vox. 

E sendo así, que VOX decida rachar eses acordos porque o PP desexa contribuir ao reparto de obrigas humanitarias para o asentamento en España duns seis mil menores (menas, seguen a dicir os de Vox) non acompañados chegados en pateras á, para eles, terra de promisión, non é outra cousa que unha soluciòn inesperada a un problema de moi fondo calado.

Os resultados acadados ata o de agora no co-goberno PP-VOX en cinco comunidades autónomas do territorio nacional non son, aparentemente satisfactorios para a que  VOX denominou ata vai uns meses “derechita cobarde” ( o PP). Pero, de se cumprir exactamente o agora estabelecido por Santiago Abascal a respecto do pacto rescindindo este, como vai satisfacer Abascal os afáns de poder dos seus dempois de teren probado o mel do mando?. 

Seremos quen de entender un recuar de Feijoo para seguir detentando o poder nesas cinco autonomías e máis dun cento de concellos que lle outorgan esa autoridade política que coida lle corresponde por tal representación “maioritaria”?.

A conexión de VOX cos partidos do seu corte en Europa e parte de América en nada beneficia ao PP. Sen embargo esa conexión sí pode dar un novo pulo aos de Núñez Feijoo, especialmente aos votantes que non comungan cos Milei, Erdogan, etc. e que representan á dereita moderada, europeísta, considerada máis de centro.

Hai como unha certa “recomposición” da dereita española: esquerda, centro-dereita, estrema dereita, esquerda da esquerda?. En que mar “navega” Puigdemón, muñidor de conflitos que non atopan unha saída?. 

As motoserras, para os eucaliptos. Para a política, diálogo. Xaora.

Outros artigos

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

La primera visita del Papa a España, algo más que un viaje pastoral, ya forma parte de la historia. Nuestro país está viviendo unos días extraordinarios, cargados de emoción, simbolismo y esperanza, que permanecerán durante mucho tiempo en la memoria colectiva de...

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

"El estado soy yo" (L'État, c'est moi) es una célebre frase atribuida al rey Luis XIV de Francia (el "Rey Sol"). Él y otros como él si son estado, pero nosotros no somos estado. Nosotros somos los que alimentamos al estado, es decir el menú del estado Trabajamos seis...