Antonio González Millán.- 1.000 qm de ida e volta despois xa estamos de novo en Galicia. Esta fin de semana, os días venres 31 de maio e sábado 1 de xuño, Ramón del VALLE-INCLÁN foi protagonista alén da súa (e da nosa) Terra…
Dende A Pobra do Caramiñal e dende Santiago de Compostela acodíamos á convida que nos ofreceu a Cía. teatral ‘La Quimera de plástico’ para ser espectadores da súa representación da obra «¡Hasta aquí hemos llegado!» Máis de 40 anos de empeños teatrais que conclúen poñendo sobre as táboas do escenario un dos grandes títulos do autor galego: «Los cuernos de Don Friolera» —esperpento escrito e enviado ao prelo dende o Pazo da Mercé (Posmarcos, A Pobra)— nese magnífico TEATRO CALDERÓN, que é o templo principal das artes escénicas nunha cidade onde operan nove teatros… 9!!!
Esta beleza que observades é o indicado TEATRO CALDERÓN de Valladolid. Con cabida superior ás mil prazas, VALLE-INCLÁN sumou un grande éxito de público. Foron dúas sesións ateigadas de espectadores nunha sala teatral onde as persoas asistentes acceden pagando entrada… e contáronse por dous miles… para admirar o xenio do escritor galego que renovou o teatro europeo do século XX.
Que orgullo!!! Valle-Inclán petou o teatro!!! Un teatro con 1.000 prazas por función!!! VALLE-INCLÁN enche teatros alén nós: por terras alleas ao veto, a ignorancia militante e o clientelismo que da cobertura a un pesebrismo xenófobo e a un provincialismo caciquil entre galegos e pobos… por terras de promotores culturais que non practican a exclusión nin o ceibado de pícaros e vilezas de madrugadores.
Aprenderán eses outros por Galicia?
A falla desa itinerancia por entre todas as localidades valleinclanianas que voces como a de quen opina, e outras máis, levamos 26 anos propoñendo para beneficio de Galicia enteira e non exclusivamente para lamecús sen máis miras que alimentar de esterco a súa leira… Outros, nós, alén dos marcos proporemos que localidades claves na vida e na creación do gran don Ramón, A Pobra do Caramiñal e Santiago de Compostela, se sumen aos éxitos do “galego extraordinario”, do “fillo da Terra que máis se lle parecía”, do “mellor artista de Galicia” (Castelao dixit, 1939) por ben de toda Galicia e non só para os mecedores da cuna.
