“Pedir perdón, el valor de la palabra” – Manuel Domínguez

18 Abril 2024

Se les pide que pidan perdón, (no se para que), que manifiesten un acto de fe, que se arrepientan, se le pide lo que ya se sabe que no se obtendrá.

Yo personalmente en el juego del circo político, pediría mil perdones , si ello le satisface, al fin de cuentas, nada va a cambiar, así de esta manera estarían desarmados, y nada que objetar.

Pedir perdón o arrepentimiento implica subsanar en la medida de lo posible el daño realizado, ¿es subsanable?, se puede reparar el daño realizado, no, imposible, lo que se fue, se fue y no regresara, por mucho dolor que hayamos vivido, o estemos viviendo.

Decir palabras es gratuito, no cuesta nada, las palabras las lleva el viento, son las obras las que perduran.

Las obras, los hechos.

Antiguamente, la palabra decía de nosotros, nos representaba, la palabra tenia el valor de una firma, tal es así que los ganaderos podían comprar vacuno, hacer la aceptación dándose la mano, luego maña ya se entregarían las pesetas.

Un cheque puede que no tenga fondos, pero estrechar la mano, de un labrador, de un campesino, era garantía de pago.

Pregunto, puedes creer en la palabra de un señor que te obliga a ti a declarar el total de tu salario, que te obliga por ley a declarar los 21.000 € de tu salario cuando ellos de sus 70.0000 o 100.000 solo declaran la mitad estando exento de cotizar por la mitad, exactamente 45%.

¿es esta la democracia que nos vendieron?

¿puedes votar por este sistema?, así pues, en este circo que mas da Pepe que José, viene a mi memoria las palabras de Patxi Andión.

“Se revenden conciencias
Y compramos la piel
Le cambiamos la cara
Le compramos a usted
Y si quiere dinero
Se lo damos también
Usted lo da primero
Y nosotros después

Si usted quiere engañarnos
Nos dejamos denem
Usted salva su ego
Y nosotros la piel
Usted se va contento
Y nosotros, ya ve
Nos pagamos la cena
Con el ego de usted”

“La culpa, querido Bruto, no recae en nuestras estrellas

 Sino en nosotros, que estamos bajo ellas.”

― William ShakespeareJulius Caesar

Nada que añadir, todo está dicho

Outros artigos

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

La primera visita del Papa a España, algo más que un viaje pastoral, ya forma parte de la historia. Nuestro país está viviendo unos días extraordinarios, cargados de emoción, simbolismo y esperanza, que permanecerán durante mucho tiempo en la memoria colectiva de...

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

"El estado soy yo" (L'État, c'est moi) es una célebre frase atribuida al rey Luis XIV de Francia (el "Rey Sol"). Él y otros como él si son estado, pero nosotros no somos estado. Nosotros somos los que alimentamos al estado, es decir el menú del estado Trabajamos seis...