A Lei de Restauración da Natureza aprobada no Parlamento Europeo por 329 votos, 275 en contra e 24 abstencións, evidenciou a desconexión existente entre os membros da Eurocámara a este respecto, con aplausos e vítores dende as bancadas de socialistas e verdes e absoluto silencio dos deputados de dereitas.
A Lei, malia todo, segue o seu trámite e agora serán os membros do Consello os que a leven a una votación final antes de que entre en vigor.
A Lei de Restauración da Natureza é unha norma que tenta rehabilitar cando menos o 20% das zonas terrestres e o 30% das mariñas da UE para 2030 e todos os ecosistemas degradados para 2050.
Estabelece obrigas e obxectivos para reverter gradualmente os danos ambientais causados polo cambio climático e a actividade humana descontrolada. Oficialmente, a súa finalidade é reparar o 80% dos hábitats europeos en mal estado e devolver a natureza a todos os ecosistemas, dende os bosques e as terras agrícolas ata os ecosistemas mariños, de auga doce e urbanos.
Para esto, os Estados membros deben poñer en marcha un Plan Nacional de Recupración da Natureza que estableza as medidas de restauración necesarias para cumprir os obxectivos previstos, distinguindo entre ecosistemas mariños, urbanos, fluviais, poboacións de polinizadores, agrícolas e forestais.
Branco dunha feroz campaña de oposición perpetrada por partifos conservadores, os argumentos foron rebatidos por grupos de esquerda, a Comisión Europea, ONG, científicos do clima, a industria de renovables e grandes empresas, que insistiron en que o obxectivo de restaurar a natureza era compatible coa actividade económica e esencial para garantir a viabilidade a longo prazo dos solos europeos.
As protestas dos agricultores -aos que se sumaron en España os pescadores- revitalizaron a lei , que pasou do segundo plano ao que fora relegada a situarse no centro da tormenta política e chegar, deste xeito, a este paso que na actualidade semella decisivo.
