Gratitude, xenerosidade.
É unha palabra xa no esquecemento, antigamente, usábase tamén como patronímico, hai en España 800 homes co nome xeneroso, a maioría, a media de idade 66 anos.
Eu quero mencionar a gratitude, como símbolo de agradecemento.
Hai persoas que adornan a solidariedade, a compaixón, para que o outro non se sinta diminuído.
Aquel que fixo dun billete forma de cigarro e foino introducindo no seu peto, porque o home non tenia traballo, ou o outro que estando desempregado e algo enfermo convidouno a comer solicitando que lle concedese tempo para que lle respondese unhas preguntas, mentres comían, preguntas innecesarias, ou aquel que che deixa un billete debaixo dunha figura.
É bo cando subimos escaleiras ir saudando a quen nos atopamos, pois serán os mesmos que atopemos cando as baixemos.
Dille á enfermeira, “fuches moi amable, grazas e que teñas boa garda”, “palabras que se agradecen”, foi a resposta
Ante a soidade, ante o abandono moral, lévate a coñecer terras descoñecidas, con total liberdade, mesa e mantel, sen esperar nada, pero o que non é de recibo, é ter a desvergoña de tentar xulgalo, ou permitir que se calumnie e se maltrate e o seu nome, cunha sarta de mentiras, e ti gardes silencio.
A xenerosidade engrandécenos, fala de nós, represéntanos.
Cando a quen nos atende dicímoslle grazas, é obrigatorio mirarlle á cara, non mirar de esguello, ou unhas grazas ao chan.
Pregúntome: por que a xente ten o costume de non devolver os libros prestados?
Sería aventurado dicir que, de 20 casos só un os devolve?, As consecuencias son que ese señor non volve deixar mais libros, así que non só facemos dano a nós mesmos, senón ao resto de persoas que quixesen gozar dunha bela lectura.
“A escritura é a pintura da voz”. Voltaire.
