“Polio, a asignatura pendente da democracia”. Vicente Abelleira Cambeiro

15 Outubro 2023

O BOE do 20-10-2022, publicábase a chamada Lei de Memoria Democrática. Entre os varios artigos da mesma, hai unha disposición que ben deberíamos lembrar: “Disposición adicional undécima. Reconocimiento a las personas afectadas por el poliovirus durante la dictadura franquista.
En reconocimiento del sufrimiento padecido por las personas que fueron afectadas por el poliovirus durante la pandemia que asoló a España a partir de los años cincuenta del siglo XX, el Gobierno promoverá investigaciones y estudios que esclarezcan la verdad de lo acaecido respecto de la expansión de la epidemia durante la dictadura franquista, así como las medidas de carácter sanitario y social en favor de las personas afectadas por la polio, efectos tardíos de la polio y post-polio, que posibiliten
su calidad de vida, contando con la participación de las entidades representativas de
los afectados sobrevivientes a la polio.”
O 11 de febreiro de 2014, a TV3, emitía o documental “Pòlio, crònica d’una negligència” sobre este documental, a súa directora do mesmo Montserrat Armengou, fixo esta declaración na Universidade de Harvard, Cambridge o 27-03-2018, na proxección do citado documental: “Sobre el documental: Algunos niños fueron separados de sus madres por razones políticas y morales y sufrieron abusos sexuales y físicos y la falta de un tratamiento médico adecuado. Otros fueron vendidos como esclavos o utilizados para experimentos médicos. Ahora, como adultos, aún no han visto a sus torturadores ante la justicia ni han recibido ninguna compensación del estado, como ha sucedido en otros países.”
Ben, despois de ollar o citado documental, sacamos as seguintes conclusións:
1º Neste país houbo unha NEGLIXENCIA SANITARIA por parte das autoridades franquistas, onde a chamada “democracia” ou o Réxime do 78, non quixeron resolver.
2º A rehabilitación como a cirurxía correctora, non eran mais que experimentos que se facían.
3º A propaganda do réxime franquista, ocultou a enfermidade, como no NO-DO, onde se
mencionaban “los niños enfermitos”.
Pero ao pasar certos anos, atopámonos con outra enfermidade das chamadas raras, como é o Síndrome Post Polio (SPP), clasificado polo Ministerio de Sanidade co Código CIE-9-MC.138, e así definen o chamado SPP:
“El síndrome post polio es una enfermedad neurológica rara incluida dentro del grupo de las enfermedades de motoneurona secundarias a una infección, caracterizada por fatiga, debilidad muscular progresiva con pérdida de función y dolor y que aparece exclusivamente en pacientes que fueron infectados por el virus de la polio entre treinta o cuarenta años antes.
La polio afectó a muchas personas en nuestro país hasta 1976, año en el que tras las campañas de vacunación masiva comenzó su erradicación. En la actualidad se calcula que en España existen unas 300.000 personas con secuelas de polio.”
Hoxe o SPP non ten cura, aínda que hai investigacións como a “gabapentina” e incluso a “piridostigmina”.

Pero se neste pais, houbo unha NEGLIXENCIA SANITARIA, o Estado Español é responsábel de todo este desaguisado, que deberían de regular as indemnizacións como fixeron para os afectados da talidomina.
Pero claro, aínda os afectados do síndrome tóxico acaecido en 1981, non lle solucionaron o problema.
Pero se Administración anda a “tourear” aos afectados, incumprindo os acordos tratados, e iso que a disposición undécima está bastante clara, polo que é NECESARIO o seu cumprimento da citada disposición.
Ben, tódolos 24 de outubro, conmemórase o Dia Internacional da Loita contra a Poliomielite, e unha boa data para lembrar as vicisitudes dos afectados, como pode ser que padezan a chamada SPP, e pasen de andar con bastóns e ter que utilizar cadeiras de rodas eléctricas.
Aínda que a Poliomielite no Estado Español está erradicada, convén lembrar estas novas coa aparición dos virus da polio en augas residuais nas cidades de Xerusalén, Nova York e Londres, así como un caso aparecido en Alacant, e os negacionistas de estas vacinas, supón un perigo de cara a erradicar a enfermidade na súa totalidade, dado que no caso de contraer a enfermidade, esta non ten cura.

Finis coronat opus

Outros artigos

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

La primera visita del Papa a España, algo más que un viaje pastoral, ya forma parte de la historia. Nuestro país está viviendo unos días extraordinarios, cargados de emoción, simbolismo y esperanza, que permanecerán durante mucho tiempo en la memoria colectiva de...

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

"El estado soy yo" (L'État, c'est moi) es una célebre frase atribuida al rey Luis XIV de Francia (el "Rey Sol"). Él y otros como él si son estado, pero nosotros no somos estado. Nosotros somos los que alimentamos al estado, es decir el menú del estado Trabajamos seis...