Botou o Txapote que determinadas persoas regalan ao candidato a presidente do Goberno por designación do Xefe de Estado. Houbo pitos e algúns aplausos para un Pedro Sáchez que aguantou mal que ben unha circunstancia que xa non lle resulta allea: un asubío dunhas persoas perfectamente aleccionadas e que están no seu dereito ao exercer tal opción cidadá. Outra cousa é que sexa desagradable. Pero o importante está no que aconteceu: chove!. E chove con gañas. Rematou o veroño e estamos de cheo no outono, ese tempo tan galego no que as árbores mudan de roupa e tinguen os bosques nunha paleta de córes que para sí quixera o millor pintor.
Esta noite escoitei esa melodía marabillosa na que a percusión superou a música de vento e a terra abriu sucos dos que agora os abrochos novos daránvpaso a gratas realidades da matricial Galicia. As arañeiras terán pérolas de auga e o merlo voará entre as silveiras cun canto de vitoria mareo e mouro. É, den dúbid, o outono que desexabamos, o tempo dos zonchos e o fumegar das chemineas na aldea, dando a esta ese aire bucólico que tanto nos atrae na hora de nos acubillar e achar repouso ao pé da lareira.
Choveo. Chove. Marmuran as árbores, medra o caudal dos ríos. Galicia recupera a sús máis tradicional faciana, con corvos e pegas en desputa tradicional, vacas e cabalos en pastoreo libre. É a normalidade, a choiva que tanto nos cadra, o deixar atrás as calores di San Migueliño e as carencias e secas. Galicia reverdece. Volve. Recupérase. Chove en Galicia. Respiramos millor, a pleno pulmón, porque non somos de secano. Somos de auga, somos -tamén- de mar.
Respiremos, xa que logo. É hora de recuperar. Que así en sexa
