“Tía Manuela: A viaxe ao Máis Alá”. Luís Celeiro

17 Agosto 2023

El, Florentino do Medio, chegou coa lingua fóra á parada do autobús, alí diante do tanatorio, de onde saen os acompañantes vestidos de novo para ir ao cemiterio chorar e despedir ao morto ou morta, segundo o caso. -Boas tardes condutor, este é o coche que vai para o enterro de Quiondous?, -Non, non señor a Quiondous fomos onte, o enterro de hoxe é para o outro lado, moito máis lonxe, en Froilonxa. -Grazas, igual me dá, aínda é mellor. Podo subir? -Si, suba!. -Grazas, non tardaremos en saír?.
Nun instante, énchese o autobús con xente que limpaba os ollos cos panos ou coas mesmas mans. O que subira primeiro, dende a primeira ringleira, saudaba a tódolos que chegaban cun lene movemento da súa cabeza. A algunhas persoas coñecías de enterros anteriores e para elas o saúdo complementábase cun sorriso. O autocar parou xunto á beirarrúa, revolveu, esperou pola xente e levouna de volta á casa. O enterro era o da señora Casimira, unha muller de moitos anos que morreu por mor dun ataque de formigas velenosas.
Detrás do cadaleito e mesmo no coche da funeraria, víanse bulir, e sen parar, moreas destes insectos traballadores. Ao chegar, Florentino perdeulles o rastro e foi -igual que outras veces fora- remirar as lápidas do cemiterio para anotar os nomes, as datas e todo o que se podía anotar daqueles mortos, para el descoñecidos. Curiosidades a barullo, moitas delas sarcásticas, cómicas e graciosas, “por fin, deixei de fumar” ou “non teño máis que dicir”.
Era como un turista de funeraria, de tanatorio en tanatorio e de enterro en enterro, coñecendo os cemiterios e a súa arte, con transporte gratis, bromas cos vivos e alongando conversas inacabadas cos mortos, aos “que Deus os teña na súa gloria”.
De regreso, antes de ir para a casa, paraba no tanatorio e programaba a saída do día seguinte. A onde sexa, alá vamos! E, cando non haxa enterro, que faremos? -Viaxaremos con bono gratuíto de Renfe, mentres duren. Todos gratis, para ir e volver, as veces que faga falta. Ou no autobús urbano, de punta a punta, dende esta parada ata que se acabe, un día e outro, se chove porque chove e se quenta o sol, polo aire acondicionado.
Todos correndo seguido, co Inserso, co deporte, nos autobuses dos enterros, nos cruceiros invasivos, nos avións que van a eses lugares paradisíacos, polo Camiño dos peregrinos, coas carrilanas de Esteiro ou nos barcos deportivos. E, como di a Tía Manuela, “a viaxe ao Máis Alá, se pode ser, que espere. Está aí ao lado, que espere”.

Outros artigos

“Cariño: un pequeno gran punto negro contaminante”

Non se sabe con exactitude o grao de contaminación que pode provocar en Galicia unha empresa que, como Altri (en Palas de Rei, Lugo), vai utilizar o eucalipto como materia prima a partir da que extraer fibras téxtiles; máis é evidente que existe medo ao que a...

+

“Tiempos verbales”. Alberto Barciela

No sé en que justo momento, si es que lo hubo alguna vez, perdimos el rumbo político y el social. No identifico en qué instante se distrajeron las referencias de los valores esenciales para la convivencia, para el entendimiento, para la discusión constructiva y la...

+

“Ciudades más habitables”. José Antonio Constenla

Ciudades más habitablesEn plena resaca de las elecciones europeas, tal vez viene bien paradesengrasar, hablar de cómo haremos que nuestras ciudades sean máshabitables, algo sobre lo que la Unión Europea va a tener mucho que decir,sobre todo en un momento de transición...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Para vivir ben, Galicia!”. Luís Celeiro

“Para vivir ben, Galicia!”. Luís Celeiro

A morte, se pensas nela, se recordas ao amigo no cadaleito camiño cara ao máis alá ou seves ao teu pai deitado caladamente nun féretro de madeira nobre, diante dunha multitudede xente chorando, a morte -dicimos- fai estremecer a alma dos vivos, fai que se apague aluz...