“Tía Manuel: Atender á xente”. Luís Celeiro

06 Xullo 2023

Se hai combustible e osíxeno, unha chispa, por pequena que sexa, acende o lume, abre a porta ao inferno, como o que poido abrasar e quedarse con eses homes do mar, que navegaban e pescaban tranquilamente, no medio da incerteza, no caladoiro do Gran Sol, a onde van cos seus aparellos os mariñeiros galegos, sabedores e coñecedores da dureza, da coraxe e bravura do mar cando se repón. Case sempre!
O patrón do Nuevo San Juan de Burela e os seus homes mariñeiros viron como saía lume do
pañol, como se incendiaba o barco todo el e como ardía a auga salgada daquel medio do
mar. Todos eles, con enorme denodo vestiron os traxes especias salvavidas, botáronse ás
balsas, pediron rescate e salváronse. Recolleunos outro buque galego que faenaba na zona,
o vigués Nuevo Confurco, e trasladounos ao porto irlandés de Castletownbere.
Os galegos sabemos ben da dureza e da tristura dos incendios. Arrasaron os montes, os
bosques, as restrebas; queimáronlle os folgos á xente labrega, fixeron cinza da terra e
marcaron con pegadas indelebles o paso da riqueza á miseria e da beleza verde e florida ao
gran montón de leña queimada, que aínda fumega. Probablemente sexan os incendios un
dos máis grandes desastres naturais cos que se atopa a humanidade.
O lume é devastador para o medio ambiente e para a vida. Os expertos e a estatística din
que cando se produce nun barco, na maioría das ocasión, lévao integramente consigo. Onde
máis barcos arden é nos portos. Se prende nun, o incendio pode propagase ata queimar a
todos os do mesmo peirao. Aí está, o lume, a pesar da súa amorosidade e harmonía, ten
poder destrutivo, para destruílo todo. Por pequeno que sexa, queima moito, igual que o
incendio da palleira, da corte das vacas, da libraría ou da chaqueta pousada nunha cadeira
da cociña. E, como facían os homes avezados, que araban no mar e na terra, o lume hai que
apagalo antes de que acenda.
Os tripulantes do palangreiro queimado xa están en terra firma e serán a única fonte con
capacidade para aportar datos sobre a orixe do incendio. Que pasaría? A Comisión
Permanente de Investigación de Accidentes e Incidentes Marítimos, do Ministerio de
Transportes, Mobilidade y Axenda Urbana, ao seu paso lento, encargarase de elaborar o
informe e, mentres tanto, o armador, o patrón e os mariñeiros, coas feridas na alma,
situaranse, un detrás doutro, na cola do paro ou na listaxe de contratados fixos descontinuos.
A Tía Manuela, en nome de vostedes, amigas e amigos lectores, felicita a eses mariñeiros
vivos e dálles azos para seguir con forza na loita diaria pola vida, que -como a de todos os
traballadores- é unha loita constate que precisa e agradece a cooperación e a comprensión.
Tamén, ou de modo especial, das autoridades, que deben mirar directamente, escoitar as
reivindicacións, deixarse de anuncios e atender á xente.

Outros artigos

“Lisboa, luz cosmopolita”. Alberto Barciela

En apariencia, lo único que vemos de la ciudad es lo que la ciudad nos muestra. Lisboa es traslúcida, se da toda en su generosa actitud para quien se predispone a admirarla, para los que abren sus brazos con el fin de abarcar un pequeño pleno universo cosmopolita,...

+

“Saber lo que cobramos”. José Antonio Constenla

El presidente de la CEOE, Antonio Garamendi, ha propuesta que losempresarios ingresen a cada trabajador la totalidad de su salario y quedespués sea el Estado el que se ajuste con ellos y les cobre loscorrespondientes tributos sobre su nómina. Así, estos, podrían...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Enfermedades terminales”. José Manuel Pena

“Enfermedades terminales”. José Manuel Pena

Estos últimos días las visitas al hospital fueron frecuentes para acompañara un buen amigo que se encuentra viviendo unos difíciles momentos por sudelicado estado de salud. Esta circunstancia me abrió un poco más los ojos ala realidad del sufrimiento, el dolor, el...

“Mellor é falar”. Luís Celeiro

“Mellor é falar”. Luís Celeiro

Moitos dos lectores lembran como era aquelo de chamar por teléfono aos parentes deMadrid ou de Barcelona, ao noivo de Lleida ou de Cádiz, ao veciño emigrante en Suíza ou encalquera lugar industrial de Alemaña. Moitos aínda se acordan hoxe daquel teléfonoparroquial que...