“Carpe diem.Horacio vs Prf M A Bastos”. Manuel Dominguez

30 Xullo 2023

Carpe diem

Horacio vs Prf M A Bastos.

A la mayoría el carpe diem nos suena de la peli, “El club de los poetas muertos” donde Robin Willians interpreta al popular profesor John Keating. 

Carpe diem, el autor es el poeta romano Horacio.

“ carpe diem quam mínimum crédula postero”

 “carpe diem quam minimum credula postero”, que en español puede entenderse como el siguiente consejo: “aprovecha cada día, no te fíes del mañana”.

Vive la vida como si no hubiese mañana.

En los baños públicos, había una época que era un laboratorio de enseñanza, en uno ellos leí yo un día, “el ayer es algo que se fue, el mañana tal vez no vendrá, solo el hoy te pertenece, vívelo”.

En frente esta teoría, se opone el Profesor M A Bastos, él en clase dice a sus alumnos, si gastáis todo lo que generáis, mañana estaréis en la miseria, hay que ser como las hormiguitas, tener para el mañana.

Lo que hoy vosotros y vuestros padres tenéis, es gracias a vuestros abuelos, ellos, cuando parían las vacas no vendían los becerros para irse de vaciones a Benidorm, no, invertían, si la finca verde, llamada así por la preciosa hierba que daba la tierra, pudiera ampliarse, pues la compraba y se hacía más grande, más terreno verde para que el ganado pudiera pastar, mas forraje para el invierno, comían lo que daba el campo, el pescado artículo de lujo, en septiembre ayudáis a vuestros padres en la vendimia, todo ello gracias a la labor ahorrativa de vuestros abuelos, sin ellos hoy no tendrías nada, no podrías estudiar.

Algunos de mis compañeros de clase esas palabras del profesor Bastos les afectaban, pues daba la impresión que estaba hablando de ellos, eran jóvenes que el presupuesto era justito, escasamente justito, pero estaban estudiando, si gracias a las tierras que dejaron sus abuelas.

Si haces para ti, haces para ti y para los demás, si no haces, no haces ni para ti ni para los demás.

El profesor Bastos, no negaba que se puede aprovechar el momento, vivir la vida sin olvidar el mañana, que tal vez no vendrá, pero y si viene, y generalmente viene, y nos cogerá desnudos, sin protección, y así a nuestra descendencia.

Sin trabajo y sin ahorro no hay futuro cierto,

Una clase de profundos debates, donde las palabras de unos y otros salen al jardín, pero cuando no hay debate y habla el profesor Bastos, hasta el vuelo de un tábano se podía sentir.

La foto que acompaña el escrito da imagen de la relación profesor Bastos con sus alumnos.

manueldominguez.eslavozdelaemigracion.es

Outros artigos

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

La primera visita del Papa a España, algo más que un viaje pastoral, ya forma parte de la historia. Nuestro país está viviendo unos días extraordinarios, cargados de emoción, simbolismo y esperanza, que permanecerán durante mucho tiempo en la memoria colectiva de...

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

"El estado soy yo" (L'État, c'est moi) es una célebre frase atribuida al rey Luis XIV de Francia (el "Rey Sol"). Él y otros como él si son estado, pero nosotros no somos estado. Nosotros somos los que alimentamos al estado, es decir el menú del estado Trabajamos seis...