“El mundo es un lugar terrible”- Sospechoso Habitual . Estevo Silva

17 Abril 2023

Podría decir que tiene gracia si no fuera por que no tiene ni el más mínimo ápice. Pero desde luego son curiosos los caprichos del destino. Hace siete años ya que me enfrentaba por primera vez a escribir una columna para otro medio de comunicación distinto a este que ahora me presta su espacio amablemente para llegar a ustedes. Tenía una preparada al igual que en esta ocasión y, del mismo modo que hace siete años, un hecho luctuoso me llevó de nuevo a las teclas de mi ordenador para escribir algo distinto. No me sentía capaz de empezar de otro modo, y hoy tampoco.

Desde luego el paralelismo es tan sorprendente como desgraciado. La diferencia radica en que en aquel momento la noticia, aunque dramática, no me pilló completamente de sorpresa; esa ponzoña llamada cáncer es lo que tiene. Pero, a mi modo de ver, esto es muy distinto y mucho más terrible. Tan terrible que no voy a dar pábulo al chismorreo y ese morbo incomprensible al que nos entregamos que tanto asco me ha dado estos días, pero en el que desgraciadamente seguro habré caído también. En lo que no caeré es en la vulgaridad de contar nada ni nombrar a nadie, aunque alguien muy querido por mí está en mi pensamiento constantemente estos días. Me limitaré a decir que una persona ha decidido marcharse, dejando a mucha gente cargada de dolor y preguntas sin respuesta. Supongo que, en definitiva, la vida y su propio final son un reguero de cuestiones sin una respuesta totalmente fiable.

Les seré sincero: temo aventurarme en un espacio de aguas turbias y no son estos los charcos en los que tanto me gusta meterme, pero aguardo salir ileso de esta temeridad y hacerlo con todo el respeto y cariño del que sea capaz.

Es temible plantearse siquiera cómo puede funcionar nuestra mente cuando se desata y comienza a ir por libre; absolutamente nadie en este planeta está libre de que algo así le pueda suceder en algún momento. Hace unas semanas contaba a los amigos que me soportan en las redes. Cómo, durante varios días, atravesé un pequeño proceso mental extraño, uno por el que no había pasado nunca y que me afectó interiormente de un modo especial. Créanme que aunque no lo parezca, ahora aprecio las cosas desde un prisma distinto. Tal vez semejante al anterior, pero distinto, y no sé si es mejor o peor. Por fortuna su efecto remitió aparentemente hasta el día de hoy, pero me mostró un pequeño atisbo de lo que puede sufrir una persona que atraviesa una dolencia mental. Supongo que “dolencia” es un término tan adecuado como otro cualquiera, prefiero llamar a las cosas por su nombre alejándome de tabúes. El cáncer es cáncer; la esquizofrenia es esquizofrenia; y la depresión es una depresión.

Con esto no quiero asegurar ni por un instante que esta persona hubiese pasado por cualquier tipo de proceso semejante; no soy un augur ni tampoco el oráculo de Delfos. Solo el propio individuo que se ve afectado por algo así sabe que algo no marcha bien en su interior y, a veces, ni tan siquiera eso.

De ahí la importancia de hablar sobre el sufrimiento; de no guardarse nada para uno mismo si le está doliendo. Aunque a veces una persona normal como usted o yo, aunque con buena intención, puede dar consejos de mierda, por eso la enorme importancia de que haya profesionales cualificados en el control y la comprensión de lo que rige nuestra vida, que es el cerebro.

Vivimos en un mundo donde parece un estigma mostrar debilidad; un mundo donde estamos obligados a tener una vida perfecta y no es así en absoluto. Que no le engañen ese ejército de influencers y youtubers que, en algunos casos, rozan el analfabetismo. El mundo en sí mismo es un lugar terrible, un auténtico caos, y el sistema de imposturas y clichés que nos gobierna lo hace más complicado todavía, por eso la vida perfecta no existe. Es una maldita quimera y siempre lo ha sido. Todos los habitantes de este planeta debemos afrontar nuestro paso por el mundo con un sinfín de problemas y miserias de toda índole y para ello necesitamos apoyarnos entre nosotros y es más, que el propio Estado nos ayude con todos sus recursos si fuera necesario. Pero el problema es tan enorme que no hay arcas lo suficientemente grandes en este país para paliar tanto sufrimiento. Y tampoco arrestos para enfrentarse a esta dura realidad.

Las muertes por propia voluntad multiplican a las de tráfico en nuestra sociedad, pero las tapamos y las dejamos a un lado porque nos molestan y tampoco dan rédito económico. Las estigmatizamos como si fueran algo vergonzoso, y no lo son: son la consecuencia de una serie de factores crueles e interesados que nos han sido impuestos para que algunos se hagan ricos. Sin darnos cuenta, en mayor o menor medida, nos hemos convertimos en rehenes de unos cánones sociales que terminamos asumiendo como normales, cuando en realidad son una carga excesiva e innecesaria.

Cada una de estas muertes quizá sea distinta a las demás, pues se desencadenan por motivos diversos y realidades distintas, pero todas tienen componentes que se asemejan y todas ellas dejan un rastro de amargura e incomprensión que debemos sufrir los que nos quedamos aquí, atónitos y desesperados, porque en el fondo sabemos que el instinto natural del ser humano es continuar respirando.

Ojalá algún día podamos decir con naturalidad y sin rubor que tenemos un problema que nos supera y que no somos capaces de gestionar solos; que necesitamos ayuda sin el temor a ser juzgados por el vulgo. La culpa no es de nadie en particular, es de todos nosotros en general por ser cómplices.

Que la tierra te sea leve, y que quienes te extrañan continúen sus vidas en paz recordándote con amor y ternura.

Outros artigos

“El verdadero líder”. Alberto Barciela

​El viaje a España de Robert Prevost, convertido en el Papa León XIV por decisión de un concilio, ha trascendido la mera visita institucional para transformarse en un acontecimiento del espíritu. En Madrid, como lo hará en Barcelona y Canarias, ha emergido con nitidez...

+

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

La primera visita del Papa a España, algo más que un viaje pastoral, ya forma parte de la historia. Nuestro país está viviendo unos días extraordinarios, cargados de emoción, simbolismo y esperanza, que permanecerán durante mucho tiempo en la memoria colectiva de...