A división fai máis fráxil ás democracias, dixo o Rei de España. Felipe VI, que naceu neno e se criou príncipe para, pola abdicación de seu pai, converterse en Rei da nación española- O xefe do Estado advertiu no seu discurso de Nadal, sobre os perigos da corrupción e falou da historia de España sinalando que “somos unha das grandes nacións do mundo e os españois temos que seguir decidindo xuntos o noso destino, coidando a nosa democracia, protexendo a convivencia, afortalando as nosas institucións”.
Pero o certo é que España está dividida desde antes de que o xeneral ferrolán participara activamente no golpe de estado que levou a unha parte dos españois a arriar a bandeira tricolor e á outra a izar a roxiamarela, símbolo da división que conduciu ao país a unha guerra fratricida da que aínda hoxe non estamos totalmente recuperados.
O feito é que mentres uns botan man da memoria histórica e reclaman o recoñecemento oficial da II República, outros piden a instauración da III República, en tanto outro se acollen á Constitución para demandar, na práctica, que a Carta Magna non sexa o refuxio no que se acubillen os que denominan “filoetarras”, separatistas e socialcomunistas.
Maior división non pode darse.
Felipe VI actual xefe do Estado español amosou no seu discurso de Nadal, o pasado sábado, algo que ven sendo cotián neste tipo de intervencións: unha corrección estimada e agradecida por parte do monarca, ao tempo que un inducir aos partidos políticos a ter en conta a división existente na cidadanía e facer un chamado á unión “para seguir a decidir xuntos o noso futuro”.
A erosión das institucións, o deterioro da convivencia e a división ás que fixo referencia no seu discurso o Rei de España, son conceptos que non estou seguro de que realmente amosen referencias concretas a este tempo actual no que semella que na que fora a “España de Franco” aínda pervivira a triunfal “unha, grande e libre” que proclaman os que cualifican de “inconstitucional” ao PSOE de Sánchez sen ter en conta que hai partidos na dereita e ultradereita (e algúns de esquerdas) española que dixeron e din “non” á Carta Magna que, teoricamente, rexe os destinos deste país e que fai que, sendo todos teoricamente iguais, se repartan as culpas da situación da que se alerta repartindo as culpas. E hai diferencias. Porque entre os que acusan e cualifican hai negacionistas que esquecen que botaron contra esta Constitución á que recorren cando lles peta, Constitución da que botan man pata acusar aos demais de incumprila.
O Rei de España naceu cando eu fun pai por vez primeira. Daquela España era outra. Mandaba a peseta e, no caso de ser necesario, o estado de excepción. Hoxendía a excepción está no palacio das Cortes onde o insulto é gratuíto e o templo da palabra está convertido en taberna de barrio, algo que non nos merecemos os que si demos un voto positivo a unha Constitución que algúns barallan ao seu antollo.
O Rei, na procura da equidistancia, xogou este ano un papel que, ao meu criterio persoal, nada ten que ver con aquel outro desenvolvido por parte dos residentes en Cataluña.
Na miña opinión, evidentemente.
