“Buscar evidencias onde calan barbas”. Antón Luaces

10 Setembro 2022

Se onde hai patrón non manda mariñeiro e onde hai papeis calan barbas, o litixio consecuencia do afundimento do arrastreiro “Villa de Pitanxo” no que morreron 21 dos seus 24 tripulantes entra nunha vía que, segundo as familias dos mariñeiros finados, debe permitir clarexar que foi o que ocorriu aquel 15 de febreiro de 2022 cando o buque faenaba a 250 millas das costas canadenses e metía a bordo unha importante copada de peixe. O que pasou só o saben os tres únicos sobreviventes de naufraxio: o patrón, un sobriño deste e un mariñeiro ghanés, cuxas argumentacións ao respecto só se semellan no declarado polos dous primeiros (tío e sobriño) e moi diferente o explicado polo mariñeiro africano que, en grande medida, resulta contraditorio co por eles sinalado, mesmo tendo chegado a responsabilizar ao patrón do afundimento do barco por non ter asumido que cortar os cabos de arrastre do aparello podería ter evitado ese tristísimo final dos 21 mariñeiros e do propio buque, afundido a uns mil metros no punto teóricamente localizado polos barcos que buscaron ao “Villa de Pitanxo” consumado xa o afundimento.

Agora a cuestión radica en seguir a vía xudicial. E esta leva directamente á Audiencia Nacional que, definitivamente, será quen asuma a instrucción desta causa motivado polo naufraxio que provocou 21 mortos, un dos máis desgrazados de cantos se teñen rexistrado en buques e tripulantes galegos ou residentes en Galicia nos últimos 50 anos.

A decisión da Audiencia Nacional pon remate ao conflito de competencias xerado a raíz de que a mesma Audiencia resolvera que a instnrución era competencia dun Xulgado de Madrid, cuestión que este rexeitou asumir.

As familias das vítimas confían en que os pasos ata o de agora dados conduzan directamente ao pecio; que se permita inspeccionar o buque no lugar no que permanece,  co obxectivo de acadar probas determinantes das circunstancias qwue provocaron o afundimento do barfco de Marín, propiedade do Grupo Nores.

A voceira dos familiares do “Villa de Pitanxo” agarda á solicitude oficisa dun informe sobre a necesidade imperante de baixar aos restos do pesqueiro, situado este segundo todas as previsións a mil metros de profundidade en augas do caladoiro de Flesmish Cap.

Outros artigos

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

La primera visita del Papa a España, algo más que un viaje pastoral, ya forma parte de la historia. Nuestro país está viviendo unos días extraordinarios, cargados de emoción, simbolismo y esperanza, que permanecerán durante mucho tiempo en la memoria colectiva de...

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

"El estado soy yo" (L'État, c'est moi) es una célebre frase atribuida al rey Luis XIV de Francia (el "Rey Sol"). Él y otros como él si son estado, pero nosotros no somos estado. Nosotros somos los que alimentamos al estado, es decir el menú del estado Trabajamos seis...