A poetisa grega Safo —nuns versos escritos cara ao ano 570 AC,
A lúa púxose,
e as Pléiades.
É medianoite,
pasa o tempo
e eu durmo soa.
Xa 500 anos antes de Cristo cantábase á lúa, desde tempos inmemoriais cantouse á lúa, ela é o obxectivo dos namorados, dos poetas, todos a ofrecen ao ser amado, así limpa, impoluta, brillante, esbrancuxada ou de cores.
O Apolo 11 foi o primeiro en deixar lixo, como mostra a imaxe, é que alí onde toca o home todo degrádao, degrada os montes, contamina os mares, o aire irrespirable, non se conforma de facer do noso planeta un vertedoiro, non é xa bastante que agora queren facer un vertedoiro da Lúa.
Déixena en paz caramba!
Estou de acordo, tiven que traballar sobre iso, nos avances que gozamos como consecuencia de ir ao espazo, ese espazo que se esta convertendo nun perigo para os satélites que nos adiantan, informan da meteoroloxía, ou das telecomunicacións.
Algunhas das novas tecnoloxías que xurdiron grazas á carreira espacial son os cueiros dun só uso, sistemas para loita contra incendios, estudos sobre o dano que poden ter os raios ultravioletas no ser humano, os raios láser, a fotografía satelital, a monitoraxe climático, todo tipo de pinturas e materiais anti-corrosivos, o concepto da enerxía solar e os seus usos, todos os artefactos sen fíos.
Os sistemas de diálises, os escáneres, os purificadores de aire, os tratamentos contra o cancro por emisión de luz con diodos, biorreactores para desenvolver mellores anticorpos… e así ata case 2.000 innovacións.
Non é necesario, facer da Lúa un vertedoiro, este camiño lévanos ao suicidio como sociedade.
Buda dicía “dá un peixe a un home e comerá un día, ensínalle a pescar e comerá toda a vida” isto era 624 a d C, hoxe diría, ensínalle a pescar e esquilmará os mares.
Estamos a degradar a vida, estamos cegos, convertendo o planeta nun cemiterio, e non é bastante que agora, quérennos roubar a Lúa, queren mancillala, e non! Non no meu nome.
Con que pura e serena transparencia
brilla esta noite a Lúa!
A imaxe da cándida inocencia,
non ten mancha ningunha!
Así o describía nosa Rosalía de Castro.
