As cousas non son o que parecen,
son o que poden chegar a ser.
A persoa e o seu gran poder transformador.
O campesiño, tiña a auga do río para regar o millo.
Pero alguén con visión, viu que quentando a auga, xeraba vapor de auga, e así inventou unha máquina, e fixo que os barcos navegasen a vapor, igualmente válido para o ferrocarril.
Alguén co esterco abonaba as leiras para que fosen produtivas, pero alguén viu que os deliciosos champiñóns poderían cultivarse no esterco.
Para que naza un piñeiro, a semente ten que morrer, e nesa morte crea vida, un piñeiro ou un froiteiro.
En cada semente esta a promesa de miles de bosques.
Ano 1950 un engraxador noviño en barcos de Terranova, só vían a un mozo engraxador, non viron ao profesor da Escola Oficial de Náutica.
Fíxose telefonista-multilingüe mentres seguía estudos nocturnos en administración aduaneira na Sociedade de Aduanas Portuarias Arxentinas; nas horas libres estudaba por conta propia o mercado financeiro e así chegou a ser o mais rico do mundo, Aristóteles Onassis.
Hai quen aos 30 ou corenta cambia de profesión e chega a ser o mellor fotógrafo de España.
Un non é o que é, é o que pode chegar a ser, camareiro, varrendeiro, limpa botas, non, estou en transito á espera do momento.
Uns maldín o vento cando non lle é favorable, outros o superan adaptando as velas ao vento.
Os parvos observan como o catavento marca os puntos cardinais, os tontainas non saben que o catavento non ten vida, é o vento quen a move, sen vento unha simple figura.
Por todo o mencionado hai quen ve o hoxe, pero son cegos do mañá, evidentemente non todas as persoas teñen esas capacidades.
A fermosa bolboreta que observas entre as flores, esa beleza que te chama a atención antes de ser bolboreta, foi larva, daquela crisálida e finalmente bolboreta.
Así é a vida, non somos o que somos senón o que podemos legar a ser.
