Foi un día de emocións, como acontece cada ano o 16 de xullo, festividade da Virxe do Carme. Foi, tamén coma cada ano, o día no que a xente de mar pon na súa vida ese anaco de ser distinto cando menos durante unhas horas, as que non se viven a bordo. Porque no barco, a patroa do mar, a Virxe do Carme, significa moito máis ca unha imaxe, un respecto, un xeito de vida no que nada pinta o chaleque ou a balsa salvavidas, o traxe de sobrevivencia, etc. A Virxe do Carme é todo isto xunto e moito máis. E o/a mariñeiro/a sábeo ben, porque experimenta en carne propia as consecuencias do crer ou non crer. É a patroa do mar ese derradeiro elo da cadea ao que cada quen se suxeita para aguantar con ben os embates das ondas que van e veñen.
Nos pobos, vilas ou cidades, as igrexas vestiron onte as súas millores galas para recibir á Raíña dos Mares, e os crentes -ou non- sentiron un ano máis a emoción de lle cantar á Nai do Divino Amor esa Salve Mariñeira que a todos emociona, que a todos acubilla para facer de cada quen o máis fervente admirador moito máis aló do que pode ser un sentimento relixioso. O mariñeiro e a Virxe do Carme, nun “detente” que induce a sentir e crer: “… Salve, Salve, Estrela dos Mares; Salve Estrela dos Mares… dos mares iris de eterna ventura”….
No mar sempre haberá unha rosa, un caravel, que lembre a quen ese ou outro mar se levou físicamente e que vai permanecer de xeito perenne na memoria dos que, dun ou doutro xeito, o quixeron-
