A Ínsua a babor. Gardando as bandas, a Illa (Vilagarcía como pano de fondo) e Riveira. O curuto da Curota pendurado no ceo da punta dunha estrela viaxeira, a popa. Pola proa, Sálvora. No mar, unha familia de golfiños que xogan a “Tres marinos en la mar, outros tres a navegar”. Cheira a pólvora. Unha brigada de traballadores celestiais sementa pó de estrelas para que na Ria falen, coma decote, de luras fuxidías. A noite vénse enriba. Nas pedras fanequeiras vixían os polbos a barlovento.
Arría cabo, mariñeiro!.
Un acompasado tac, tac, tac, repica entre Rúa e Guidoiro. Pío baixa do Pombal con dous baldes valeiros: un para encher, outro para gardar a vez. Antonio ten os dedos pegañentos de tanto lle dar “pez” ao fío de zapateiro no garigolo de Pepe de Noia. Queda moito mar, mariñeiro; moito mar.
As carrulas chían a babor, onde pestanexa o ollo de cíclope da Insua. Nun banco da lonxa arrola o seu soño sempiterno un mozo loiro que quer ser mariñeiro. Salabardea, Acevedo, que ven Pepe Moraña poñer a quecer os electrodos da máquina de cine, mentres Amancio rebobina a película en cadansúa parte de dous descansos.
Arría cabo, Cuca, que a dorna con corpo de quenlla recibe vento de proa. Velaí ven o sol, espelindo para alumear os rochedos de Rúa e coroar as montañas que pechan a Arousa terrestre. Juanito Ujía bótalle un “sol e sombra” na das Caseiras, onde remata a Praia da Pedra Pateira e durme a sombra da cheminea de ladrillo e fume da conserveira de Cerqueira. Fondea, Andrés- Teu tío nolnm sdairá ao mar ata a tardiña, cando os corvos sobrevoen A Garita e os merlos asubíen nos Túneles. Moito por voar, paxaros; moito por contar nos pinares de San Roque.
A espadaña da igrexa da Guía escribe versos no comiterio de Frións, onde Lino garda, teimudo, a súa muleta de aluminio. Ei, Noruegho!, berran no pinar. Juan Abelleira marcará esta tarde un gol ao Vilanova.
Moito, moito mar queda por diante, mariñeiro.
