Entre recordos pasan os monótonos días na Residencia. Están máis que preparados, con resignación, para percorrer o último tramo da carreira da vida. O peor son as longas noites de insomnio, coa chegada da alba regresa a tranquilidade á maioría dos residentes. A pesar de todo, moitos anciáns resígnanse a ver a vida pasar.
Unha muller achégaseme e quere que sexa o seu confidente, por uns momentos. Esta señora maior, agora lonxe da súa terra, ten un “segredo” que xa non quere conservar por máis tempo. Cando era adolescente, aquel día atopábase traballando no campo. Baixouse do tren un descoñecido que a chegaría a violar. Tras a brutal agresión aínda tivera que sufrir o desprezo do seu pai, coma se fose culpable de algo e non máis que unha vítima inocente. “Eran outros tempos”, coméntame apenada.
Outra muller trasládame parte dos seus recordos vitais. Sabe que a vida de agora é moi diferente. Ela tivera que abandonar a escola desde unha idade moi temperá para dedicarse ao coidado da casa e levar a comida, cada día, ao pai e aos seus irmáns que traballaban no ferrocarril. Trata de xustificarse: “Antes era algo normal e habitual para a maioría das mulleres do pobo e arredores”.
Atópome a outra muller nonaxenaria que presume de vivir como quixo. Para ela os motivos eran bastante evidentes, non se chegou a casar nin tido descendencia. Por conseguinte, como recoñece, gozara moitas veces en soidade, da liberdade que agora perdera polas súas doenzas físicas que a convertían nunha persoa dependente. Eran outros tempos.
