“Enfermidades terminais” – José Manuel Pena

20 Abril 2022

Estes últimos días as visitas ao hospital foron frecuentes para acompañar a un bo amigo que se atopa vivindo uns difíciles momentos polo seu delicado estado de saúde. Esta circunstancia abriume un pouco máis os ollos á realidade do sufrimento, a dor, a tensión, a ansiedade e a enfermidade de demasiadas persoas.

Vivir, en segunda persoa, a evolución das doenzas terminais, provocadas por tumores convertidos en metástases, permitiume filosofar e pensar sobre a fraxilidade e a limitación do ser humano. Hai que recoñecer o labor deses facultativos, enfermeiras, auxiliares de enfermaría, celadores, limpadoras e todo o persoal sanitario de calquera centro hospitalario que se implica en axudar ás persoas ás que xa non poden curar pero si aliviar, non deixándoas nunca abandonadas aínda que pareza que non se pode facer nada por elas. Lembrar que ninguén está libre de pasar por estas circunstancias.

Moitos destes sanitarios saben que teñen a obriga de ofrecer unha saída ao sufrimento que rebaixa a vida do paciente a niveis intolerables e que, nalgúns casos, levaos a morrer sen dignidade. Por outra banda hai algúns casos contrarios e así recordo que, hai uns días, chamando a emerxencias sanitarias (061) para a atención dun enfermo terminal, atópome cunha doutora que me recomenda “mellor que quede en casa para esperar a morte”. Ufff, por favor, unha persoa que non pode inxerir alimentos, nin sólidos nin líquidos, que ten fortes dores constantes, por favor. Ao final requirimos a ambulancia para o seu traslado hospitalario e a que lle paliasen a dor e o alimentasen de maneira parenteral.

Seguro que ao meu amigo chegaralle a morte, máis cedo que tarde, pero mentres tanto ten o dereito a vivir cunha mínima calidade de vida e non seguir padecendo tanta dor porque, actualmente, hai terapias e medios suficientes para palialo.

Outros artigos

“A vivenda” – José Manuel Pena

É un ben de mercado para o negocio particular ou un dereito básico, fundamental e humano, como pode ser a educación, a sanidade, a prestación por desemprego ou a xubilación? A vivenda, en Galicia e no resto de España, continúa sendo un negocio e un ben de...

+

“A forza da gratitude”. Luís Celeiro

Daquela, hai algo máis de cincuenta anos, algúns dos aldeáns e aldeás das aldeas de Lugochegaban ao Instituto para abrir as portas do futuro, pechadas a cal e canto para os fillos daMariña, para os das montañas da Fonsagrada, dos Ancares, do Courel e da Lóuzara...

+

“Pedir perdón, el valor de la palabra” – Manuel Domínguez

Se les pide que pidan perdón, (no se para que), que manifiesten un acto de fe, que se arrepientan, se le pide lo que ya se sabe que no se obtendrá. Yo personalmente en el juego del circo político, pediría mil perdones , si ello le satisface, al fin de cuentas, nada va...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Alonso Montero”. Xulio Xiz

“Alonso Montero”. Xulio Xiz

Desde o cumio dos 95 anos, as letras e a fala contémplannos, testemuñan coñecemento e ansia de espallalo, conciencia e vitalidade intelixente. Moitos pensabamos que era lucense de raiz, e resulta selo sen esquecer a orixe rural ourensá, porque en Lugo...