Moitos dos que somos descendentes de mariñeiros e pescadores chámanos a atención o elevado sentimento de corporativismo e ocultación da realidade do que fan gala certas empresas armadoras e algún persoal da súa confianza, na actualidade.
Estas actitudes están a poñerse de manifesto nun dos últimos naufraxios marítimos, ocorrido lonxe da nosa terra. Ao parecer, tanto a empresa armadora como o patrón do buque manteñen o mesmo relato dos acontecementos que se contradí con outro dos sobreviventes que sinala que “se podía ter evitado o naufraxio se non se faenase durante esas malas condicións metereolóxicas ou ben se manobrase na recollida do aparello ou soltando a rede”.
Os familiares dos tripulantes desaparecidos aplauden a exemplar valentía do mariñeiro “a pesar de todas as presións”.
Presións? Como que a este profesional lle custará volver atopar un posto de traballo na pesca? Evidentemente temos que seguir preguntándonos da quen se está premiando, se ao honrado e traballador, ou ao pirata e déspota mandarín. Moi lamentable que sigamos pensando no negocio e que poñamos o crematístico por enrima da vida das persoas.
A política dalgunhas armadoras non é a máis correcta, humanamente. Ampáranse en “presumir” da xeración de riqueza e a creación de emprego pero esta non pode ser a calquera prezo.
Profesionalmente, hai algúns anos, tiven a ocasión de mediar ante unha gran empresa navieira e un patrón de pesca. A este último, a empresa imputáballe a responsabilidade pola morte de dous pescadores artesanais, ao estar a faenar ao arrastre moi preto de terra, en zona prohibida. O caso pechouse en falso, a empresa continuou faenando nesas augas e mantendo as súas licenzas e o patrón seguiu capitaneando outros buques, con total normalidade.
