“Un potencial que non nos valoran axeitadamente”. Antón Luaces

Que cada Comunidade Autónoma española ten as súas características peculiares que explican os potenciais que a sosteñen, é algo máis que evidente. Tamén o é, obviamente, no caso de Galicia, que se distingue no capítulo marítimo pesqueiro non só no eido nacional, senon que tamén o fai no comunitario e o europeo -tanto polo número de embarcacións, a potencia destas, o número de tripulantes e, como é ben sabido, polas capturas de peixe e marisco que realizan os barcos galegos- e no internacional grazas as capturas que acadan os barcos de altura e gran altura e, de paso, á miticultura (produción de mexillón). A gandería, a agricultura, a industria téxtil, etc., aportan a Galicia outros moi importantes dividendos (no caso da industria téxtil, os máis valorados por rendemento económico e social).

As grandes cifras de todo este enxaretado socioeconómico barállanse a cotío, mais no que atinxe ao sector marítimo-pesqueiro se ben os galegos somos conscientes ou valoramos todo o que temos neste eido, ás veces esquecen e mesmo esquecemos como este importante segmento da produción se organiza -ou se organizou- para ter presencia na grella nacional e internacional na que uns e outros colocan os seus proxectos e as súas realidades tanxibles. 

Nesto senso compre salientar que das 16 grandes organizacións pesqueiras existentes en España, 8 teñen a súa base en Galicia. Máis concretamente, na provincia de Pontevedra xa que están radicadas en Vigo e Marín. Son, por orde alfabética, ACEMIX (sociedades comunitarias mixtas de pesca), con sede en Vigo; AGARBA (armadores de buques bacalloeiros), en Vigo; ANAMER (armadores de conxeladores de pesca de pescada), en Vigo; ANAPA (de buques palangreiros de altura), en Vigo; ANASCO (de sociedades conxuntas internacionais), en Vigo; ANAVAR (de buques conxeladores de pesqueiras varias), en Vigo; ARVI (asociación que agrupa aos armadores do porto de Vigo), tamén en Vigo, e a Asociación de Armadores de Buques de Pesca de Marín, con sede nesta cidade pontevedresa. Ás devanditas organizacións pesqueiras poderiamos sumar a Federación Galega de Confrarías de Pescadores, que aglutina aos barcos de baixura de Galicia e que son unha importante porcentaxe do total de confrarías de pescadores que acubilla a Federación Nacional presidida polo actual patrón maior de Burela e presidente da Federación provincial de Confrarías de Lugo. E, postos a sumar, non podemos esquecer a significación en Galicia da asociación ACERGA de barcos cerqueiros galegos, as cooperativas de armadores de Ribeira, Burela e Celeiro e, a máis, as distintas OPP (Organización de Produtores de Pesca) tamén aquí, en Galicia, creadas.

Se consideramos que cando alguén espirra na China, en Galicia xa temos a gripe enriba, que podemos dicir no que esta Comunidade Autónoma aporta ao sector pesqueiro español e o pouco que, sen embargo, se lle recoñece á hora de planificar repartos, adxudicar cotas de pesca, levar a Bruxelas aportacións de seu para mellorar a resposta que a Unión Europea da a unha realidade case que palpable que é a que Galicia, como parte integrante de España, estado membro dese “club”, recibe pola vía comunitaria e, nomeadamente, pola do Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación?. 

Un dato que evidencia esa pouca consideración: a industria pesqueira española perdeu 122 barcos (moitos deles galegos) no período comprendido entre os anos 2008 e 2020, cun decaemento de 20 deses barcos entre os anos 2019 e 2020.Representamos os galegos o que os demáis poden tirar da realidade organizativa que aporta Galicia ao conxunto nacional e internacional?. Coido que non. E non é porque non se precise, abofé.